ΤΡΙΩΔΙΟΝ

ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Κυριακή

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Κυριακή

ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

Σάββατο Κυριακή

ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

Α' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

Β' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

Γ' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

Δ' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

Ε' ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο Κυριακή

ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

 

ΥΜΝΟΙ ΤΡΙΑΔΙΚΟΙ - ΦΩΤΑΓΩΓΙΚΑ

ΣΤΙΧΗΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ

Ήχος α' Ήχος β' Ήχος γ' Ήχος δ' Ήχος πλ. α' Ήχος πλ. β' Ήχος βαρύς Ήχος πλ. δ'

 

ΠΕΝΗΚΟΣΤΑΡΙΟΝ

ΠΑΣΧΑ

Κυριακή

ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΜΟΥ

Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Κυριακή Δευτέρα Τρίτη Τετάρτη Πέμτη Παρασκευή Σάββατο

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Κυριακή

 

 

 

t01top

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

 

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΕΣΠΕΡΑΣ

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

Μετά τόν Προοιμιακόν Ψαλμόν, στιχολογούμεν τό α' Kάθισμα τού Ψαλτηρίου Μακάριος ανήρ, εις δέ τό, Kύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχ. ι' καί ψάλλομεν Στιχηρά Αναστάσιμα τής Οκτωήχου ζ', καί τά παρόντα Ιδιόμελα τού Τριφδίου β' δευτερούντες τό α'.

 

Ήχος α'

Μή προσευξώμεθα φαρισαϊκώς, αδελφοί, ο γάρ υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ταπεινωθώμεν εναντίον τού Θεού, τελωνικώς διά νηστείας κράζοντες. Ιλάσθητι ημίν ο Θεός, τοίς αμαρτωλοίς. (Δίς)

 

Φαρισαίος κενοδοξία νικώμενος, καί Τελώνης τή μετανοία κλινόμενος, προσήλθόν σοι τώ μόνω Δεσπότη, αλλ' ο μέν καυχησάμενος, εστερήθη τών αγαθών, ο δέ μη φθεγξάμενος, ηξιώθη τών οωρεών, Εν τούτοις τοίς στεναγμοίς, στήριξόν με Χριστέ ο Θεός ως φιλάνθρωπος.

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Παντοκράτορ Κύριε, οίδα, πόσα δύνανται τά δάκρυα, Εζεκίαν γάρ εκ τών πυλών τού θανάτου ανήγαγον, τήν αμαρτωλόν εκ τών χρονίων πταισμάτων ερρύσαντο, τόν δέ Τελώνην, υπέρ τόν Φαρισαίον εδικαίωσαν, καί δέομαι, σύν αυτοίς αριθμήσας, ελέησόν με.

 

Καί νύν... Θεοτοκ. τό α' τού ενδιατάκτου Ήχου, Είσοδος, καί τό Προκείμενον τής ημέρας.

 

Ο Κύριος εβασίλευσεν, ευπρέπειαν ενεδύσατο.

 

Εις τήν Λιτήν Στιχηρά τού αγίου τής Mονής. Απόστιχα τής Οκτωήχου τά κατ' Αλφάβητον.

 

Δόξα... Ήχος πλ. α'

Βεβαρημένων τών οφθαλμών μου εκ τών ανομιών μου, ου δύναμαι ατενίσαι, καί ιδείν τόν αιθέρα τού ουρανού, αλλά δέξαι με ως τόν Τελώνην, μετανοούντα Σωτήρ, καί ελέησόν με.

Καί vύv... Θεοτοκίοv

Ήχος ο αυτός

Ναός καί πύλη υπάρχεις, παλάτιον καί θρόνος τού Βασιλέως, Παρθένε πάνσεμνε, δι' ής ο λυτρωτής μου Χριστός ο Κύριος τοίς εν σκότει καθεύδουσιν επέφανεν, Ήλιος υπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων ούς έπλασε, κατ' εικόνα ιδίαν, χειρ' τή εαυτού, Διό Πανύμνητε, ως μητρικήν παρρησίαν, πρός αυτόν κεκτημένη, αδιαλείπτως πρέσβευε, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

 

Απολυτίκιον τό, Θεοτόκε Παρθένε, εκ γ'.

 

Μετά δέ τήν ευλόγησιν τών Άρτων καί τήν διάδοσιν, γίνεται Ανάγνωσις μεγάλη.

 

Ιστέον ότι τήν Ακολουθίαν τού εν τή παρούση Κυριακή επιλαχόντος Αγίου ψάλλομεν τή παρελθούση Παρασκευή εις τό Απόδειπνον, ει μήπου τύχη μεγάλου Αγίου μνήμη.

 

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΪ

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Μετά τόν Εξάψαλμον, τό, Θεός Κύριος, η συνήθης στιχολογία, τά Καθίσματα καί οι Αναβαθμοί τής Οκτωήχου, τό Προκείμενον τό, Πάσα πνοή, καί τό ενδιάτακτον Εωθινόν Ευαγγέλιον.

 

Είτα τό, Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι καί τόν Ν' Ψαλμόν. Καί μετά ταύτα, ψάλλομεν τά παρόντα Ιδιόμελα.

 

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Τής μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα, ορθρίζει γάρ τό πνεύμά μου, πρός ναόν τόν άγιόν σου, ναόν φέρον τού σώματος, όλον εσπιλωμένον, αλλ' ως οικτίρμων κάθαρον, ευσπλάγχνω σου ελέει.

Καί νύν... Θεοτοκίοv

Ήχος ο αυτός

Τής σωτηρίας εύθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε, αισχραίς γάρ κατερρύπωσα, τήν ψυχήν αμαρτίαις, ως ραθύμως τόν βίον μου, όλον εκδαπανήσας, ταίς σαίς πρεσβείαις ρύσαί με, πάσης ακαθαρσίας.

 

Είτα, Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά τό μέγα ελεός σου καί κατά τό πλήθος τών οικτιρμών σου, εξάλειψον τό ανόμημα μου.

 

Ήχος πλ. β'

Τά πλήθη τών πεπραγμένων μοι δεινών, εννοών ο τάλας, τρέμω τήν φοβεράν ημέραν τής κρίσεως, αλλά θαρρών εις τό έλεος τής ευσπλαγχνίας σου, ως ο Δαυίδ βοώ σοι. Ελέησόν με ο Θεός, κατά τό μέγα σου έλεος.

 

Οι Κανόνες, ο Αναστάσιμος εις δ' ο Σταυροαναστάσιμος εις β' τής Θεοτόκου εις β', καί τού Τριωδίου εις στ'. Ποίημα Γεωργίου.

 

Καvώv Τριωδίου

 

Ου η ακροστιχ, εν τοίς Θεοτοκίοις. Γεωργίου.

 

Ωδή α' Ήχος πλ. β'

Ως εv ηπείρω πεζεύσας

Παραβολαίς εμβιβάζων πάντας Χριστός, πρός βίου διόρθωσιν, τόν Τελώνην ανυψοί, εκ τής ταπεινώσεως δεικνύς, Φαρισαίον τή επάρσει ταπεινούμενον.

 

Εκ ταπεινώσεως γέρας υψοποιόν, εκ δέ τής επάρσεως, πτώμα βλέπων χαλεπόν, τού Τελώνου ζήλου τά καλά, καί τήν φαρισαϊκήν, κακίαν μίσησον.

 

Εξ απονοίας κενούται πάν αγαθόν, εκ δέ ταπεινώσεως, καθαιρείται πάν κακόν, ήν περ ασπασώμεθα πιστοί, βδελυττόμενοι σαφώς, τρόπον κενόδοξον.

 

Τό ταπεινόφρονας είναι τούς εαυτού Μαθητάς βουλόμενος, ο τών πάντων Βασιλεύς, παραινών εδίδασκε ζηλούν, τόν Τελώνου στεναγμόν, καί τήν ταπείνωσιν.

 

Ως Τελώνης στενάζω, καί οδυρμοίς ασιγήτοις Κύριε, νύν προσέρχομαι τή σή ευσπλαγχνία, οίκτειρον καμέ, ταπεινώσει τήν ζωήν, νύν διεξάγοντα.

Θεοτοκίοv

Γνώμην, βουλήν, προσδοκίαν, σώμα, ψυχήν, καί τό πνεύμα Δέσποινα, ανατίθημι πρός σέ, δυσχερών εχθρών καί πειρασμών, καί μελλούσης απειλής, ρύσαι καί σώσόν με.

Καταβασία

 

Ωδή γ'

Ουκ έστιv άγιος ώς σύ

Από κοπρίας καί παθών, ταπεινός ανυψούται, αρετών από ύψους, καταπίπτει δέ δεινώς, υψηλοκάρδιος πάς, ού τόν τρόπον, τής κακίας φύγωμεν.

 

Κενοδοξία εκκενοί πλούτον δικαιοσύνης, τών παθών δέ σκορπίζει, η ταπείνωσις πληθύν, ήν μιμουμένους ημάς, τής μερίδος, δείξον τού Τελώνου Σωτήρ.

 

Ως ο Τελώνης καί ημείς, τύπτοντες εις τό στήθος, κατανύξει βοώμεν, Ιλάσθητι ο Θεός, ημίν τοίς αμαρτωλοίς, όπως τούτου λάβωμεν τήν άφεσιν.

 

Πρός ζήλον έλθωμεν πιστοί, κατορθούντες τό πρά ον, ταπεινώσει συζώντες, εκ καρδίας στεναγμώ, κλαυθμώ τε καί προσευχή, όπως σχώμεν εκ Θεού συγχώρησιν.

 

Αποβαλλώμεθα πιστοί, τόν υπέρογκον κόμπον, απόνοιαν δεινήν τε, καί τύφον τόν βδελυκτόν, καί τήν κακίστην Θεώ Φαρισαίου, απρεπή ωμότητα.

Θεοτοκίον

Εν σοί τή μόνη προσφυγή, πεποιθώς μή εκπέσω, τής καλής προσδοκίας, αλλά τύχοιμι τής σής, επικουρίας Αγνή, πάσης βλάβης δυσχερών ρυόμενος.

Καταβασία

 

Κάθισμα Ήχος δ'

Ταχύ προκατάλαβε

Ταπείνωσις ύψωσε, κατησχυμμένον κακοίς, Τελώνην στυγνάσαντα, καί τό, Ιλάσθητι, τώ Κτίστη βοήσαντα, έπαρσις δέ καθείλεν, από δικαιοσύνης, δείλαιον Φαρισαίον, μεγαλορρημονούντα, ζηλώσωμεν διό τά καλά, κακών απεχόμενοι.

Δόξα... Όμοιον

Ταπείνωσις ύψωσε, πάλαι Τελώνην κλαυθμώ βοήσαντα, Ιλάσθητι, καί εδικαίωσεν, Aυτόν μιμησώμεθα, άπαντες οι εις βάθος, τών κακών εμπεσόντες, κράξωμεν τώ Σωτήρι, από βάθους καρδίας, Ημάρτομεν, ιλάσθητι, μόνε φιλάνθρωπε.

Καί vύν... Θεοτοκίον, Όμοιον

Ταχύ δέξαι Δέσποινα τάς ικεσίας ημών, καί ταύτας προσάγαγε, τώ σώ Υιώ καί Θεώ, Κυρία Πανάμωμε, λύσον τάς περιστάσεις, τών εις σέ προστρεχόντων, σύντριψον μηχανίας, καί κατάβαλε θράσος, τών οπλιζομένων αθέων, κατά τών δούλων σου,

 

Ωδή δ'

Χριστός μου δύvαμις

Αρίστην έδειξεν, οδόν υψώσεως τήν ταπείνωσιν Λόγος, ταπεινωθείς, μέχρι καί μορφής δουλικής, ήν εκμιμoύμενος άπας, ανυψούται ταπεινούμενος.

 

Υψώθη δίκαιος, καί καταπέπτωκε, Φαρισαίος, εν πλήθει δέ τών κακών, βρίθων τεταπείνωται, αλλ' ανυψώθη Τελώνης, παρ' ελπίδα δικαιούμενος.

 

Πενίας πρόξενος, εκ πλούτου τών αρετών, η απόνοια ώφθη, καί πορισμός, αύθις η ταπείνωσις, δικαιοσύνης εξ άκρας απορίας ήν κτησώμεθα.

 

Προέφης Δέσποτα, τοίς μεγαλόφροσιν, αντιτάσσεσθαι πάντως, καί ταπεινοίς, χάριν σήν παρέχων Σωτήρ, ταπεινωθείσι νύν ημίν, τήν σήν χάριν εξαπόστειλον.

 

Πρός θείαν ύψωσιν, αεί ανάγων ημάς, ο Σωτήρ καί Δεσπότης υψοποιόν, έδειξε ταπείνωσιν, τούς πόδας γάρ τών Μαθητών αυτοχείρως εναπένιψεν.

Θεοτοκίοv

Ως φώς απρόσιτον, Παρθένε τέξασα, τής ψυχής μου τό σκότος φωτιστική, αίγλη διασκέδασον, καί σωτηρίας πρός τρίβους, τήν ζωήν μου χειραγώγησον.

Καταβασία

 

Ωδή ε'

Τώ θείω φέγγει σου αγαθέ

Τού Φαρισαίου τάς αρετάς, σπεύσωμεν μιμείσθαι καί ζηλούν, τήν τού Τελώνου ταπείνωσιν τό εν εκατέροις μισούντες άτοπον, απόνοιαν καί λύμην τών παραπτώσεων.

 

Δικαιοσύνης δρόμος κενός ήλεγκται συζεύξας εν αυτώ, ο Φαρισαίος τήν οίησιν, αύθις δέ Τελώνης, υψοποιώ αρετή, κτησάμενος συνέμπορον τήν ταπείνωσιν.

 

Αρματηλάτης εν αρεταίς, ώετο δραμείν Φαρισαίος, αλλά πεζός παρακλύδιον, άρμα διαθέων, καλώς προέλαβε, συζεύξας ο Τελώνης οίκτω ταπείνωσιν.

 

Τήν του Τελώνου παραβολήν, πάντες αναπτύξαντες τώ νώ, δεύτε ζηλώσωμεν δάκρυσι, πνεύμα συντετριμμένον Θεώ προσάγοντες τήν τών αμαρτημάτων ζητούντες άφεσιν.

 

Τόν υψαυχή τε καί μοχθηρόν, αλαζονικόν τε καί θρασύν, πόρρω απώσωμεν έμφρονα, Φαρισαίου τρόπον, δεινόν μεγάλαυχον, όπως μή γυμνωθώμεν, τής θείας χάριτος.

Θεοτοκίοv

Ράβδον δυνάμεως, Αγαθή, πάσιν εξαπόστειλον ημίν, τοίς επί σοί καταφεύγουσι, κατακυριεύειν εν μέσω πάντων εχθρών, παρέχουσα, καί εκ πάσης βλάβης εξαίρουσα.

Καταβασία

 

Ωδή στ'

Τού βίου τήv θάλασσαν

Τού βίου τό στάδιον, ο Τελώνης εν ταυτώ, καί Φαρισαίος έδραμον, αλλ' ο μεν απονοία κατενεχθείς, αισχρώς εναυάγησεν, ο δέ τη ταπεινώσει διεσώζετο.

 

Τού βίου τό δίκαιον, διαμείβοντες ημείς, δρόμον εκμιμησώμεθα, τού Τελώνου μέν φρόνημα ζηλωτόν, φύγωμεν δέ φύσημα βδελυκτόν Φαρισαίου καί ζησώμεθα.

 

Τούς τρόπους ζηλώσωμεν, τού Σωτήρος' Ιησού καί τήν αύτού ταπείνωσιν, οΙ ποθούντες τήν άληκτον τής χαράς, τυχείν κατασκήνωσιν, εν τή χώρα τών ζώντων αυλιζόμενοι.

 

Υπέδειξας Δέσποτα, τοίς οικείοις Μαθηταίς υψοποιόν ταπείνωσιν, τώ λεντίω ζωννύμενος τήν οσφύν, τούς πόδας απέπλυνας, καί τόν τρόπον μιμείσθαι παρεσκεύασας.

 

Τόν βίον διείλοντο, Φαρισαίος αρεταίς, καί ο Τελώνης πταίσμασιν, αλλ' ο μέν τήν εξ όγκου φρενοβλαβή, υπέστη ταπείνωσιν, ο δέ ανυψούται ταπεινόφρων φανείς.

Θεοτοκίοv

Γυμνόν τή απλότητι, τή ατέχνω τε ζωή, πλασθέντα παραβάσεως διπλόη περιέβαλέ με εχθρός, σαρκός τε παχύτητι, νύν δέ σή μεσιτεία, Κόρη, σώζομαι.

Καταβασία

 

Κοντάκιοv Ήχος δ'

Επεφάνης σήμερον

Φαρισαίου φύγωμεν υψηγορίαν, καί Τελώνου μάθωμεν, τό ταπεινόν εν στεναγμοίς, πρός τόν Σωτήρα κραυγάζοντες, Ίλαθι μόνε ημίν ευδιάλλακτε.

Έτεροv Ήχος γ'

Η Παρθέvος σήμερον

Στεναγμούς προσοίσωμεν, τελωνικούς τώ Κυρίω, καί αυτώ προσπέσωμεν, αμαρτωλοί ως Δεσπότη, θέλει γάρ τήν σωτηρίαν πάντων ανθρώπων, άφεσιν παρέχει πάσι μετανοούσι, δι' ημάς γάρ εσαρκώθη Θεός υπάρχων Πατρί συνάναρχος.

Ο Οίκος

Εαυτούς αδελφοί άπαντες ταπεινώσωμεν, στεναγμοίς καί οδυρμοίς τύψωμεν τήν συνείδησιν, ίνα εν τή κρίσει τότε τή αιωνία, εκεί οφθώμεν πιστοί ανεύθυνοι, τυχόντες αφέσεως, εκεί γάρ εστιν όντως η άνεσις, ήν ιδείν ημάς νύν ικετεύσωμεν, εκεί οδύνη απέδρα λύπη καί οι εκ βάθους στεναγμοί, εν τή Εδέμ τή θαυμαστή, ής ο Χριστός δημιουργός, Θεός υπάρχων Πατρί συνάναρχος.

 

Συναξάριον

Tή αυτή ημέρα τής τού Τελώνου καί τού Φαρισαίου εκ τού Ιερού Ευαγγελίου τού Ευαγγελιστού Λουκά ιη' 10 - 14 παραβολης μνείαν ποιούμεθα.

Στίχοι

        Φαρισαίζων, Ιερού μακράν γίνου,

        Χριστός γάρ ένδον, Ώ ταπεινούς δεκτέον.

Έτεροι εις τό τριώδιοv

        Ο δημιουργός τών άνω καί τών κάτω,

        Τρισάγιον μέν ύμνον εκ τών Αγγέλων,

        Τριώδιον δέ καί παρ' ανθρώπων δέχου.

 

Ταίς τών Αγίων πάντων, μεγαλουργών σου πρεσβείαις, Χριστέ, ο Θεός ημών ελέησον καί σώσον ημάς. Αμήν.

 

Ωδή ζ'

Δροσοβόλοv μέν τήv κάμιvοv

Δικαιώσεως τοίς έργοις επαιρόμενος, βρόχοις κενοδοξίας δεινώς, περιεπάρη Φαρισαίος άμετρα αυχών, Τελώνης δέ κούφω τώ πτερώ, τής ταπεινώσεως αρθείς, Θεώ προσήγγισε.

 

Ταπεινώσεως ως κλίμακι χρησάμενος, τρόπω Τελώνης πρός ουρανών, ύψος επήρθη, τής αλαζονείας δέ αρθείς, κουψότητι δείλαιος σαθρά, ο Φαρισαίος καταντά, πρός Άδου πέταυρον.

 

Τούς δικαίους ενεδρεύων μέν ο δόλιος, τρόποις κενοδοξίας συλά, αμαρτωλούς δέ, βρόχοις απογνώσεως δεσμεί, Αλλ' ούν εκατέρων τών κακών, οι τού Τελώνου ζηλωταί, ρυσθήναι σπεύσωμεν.

 

Εν προσευχή ημών Θεώ προσπέσωμεν, δάκρυσι καί θερμοίς στεναγμοίς, εκμιμούμενοι, τού Τελώνου τήν υψοποιόν ταπείνωσιν, μέλποντες πιστοί Ευλογητός εί ο Θεός, ο τών Πατέρων ημών.

 

Εισηγούμενος τοίς Μαθηταίς προέλεγες, Δέσποτα, μή φρονείν υψηλά, συναπάγεσθαι ταπεινοίς διδάσκων δέ Σωτήρ, διό σοι κραυγάζομεν πιστοί. Ευλογητός εί ο Θεός, ο τών Πατέρων ημών.

Θεοτοκίοv

Iακώβ σε καλλονήν καί θείαν κλίμακα, κάτωθεν, ήν εώρακε πρίν, εκτεταμένην, πρός ύψος γινώσκομεν, Σεμνή, κατάγουσαν άνωθεν Θεόν σεσαρκωμένον, καί βροτούς, αύθις ανάγουσαν.

Καταβασία

 

Ωδή η'

Εκ φλογός τοίς Οσίοις

Ταπεινόφρονι γνώμη, ίλεων Κύριον, ο Τελώνης στενάξας, εύρε καί σέσωσται, τρόπω δέ δεινώ γλώσσης μεγαλορρήμονος, της δικαιοσυνης εκπίπτει Φαρισαίος.

 

Φαρισαίου τόν τύφον, τής προαιρέσεως, καί τήν προσηγορίαν, τής καθαρότητος, φύγωμεν πιστοί, ζηλούντες τού Τελώνου καλώς, τήν ηλεημένην, ταπείνωσιν καί γνώμην.

 

Τάς φωνάς τού Τελώνου, πιστοί φθεγξώμεθα, Ιερώ εν αγίω, Ο Θεός ίλαθι, ίνα σύν αυτώ, τύχωμεν συγχωρήσεως, λύμης μεγα ρυσθέντες Φαρισαίου, λαυχου.

 

Στεναγμόν τού Τελώνου πάντες ζηλώσωμεν, καί Θεώ ομιλούντες θερμοίς τοίς δάκρυσι, κράξωμεν αυτώ. Φιλάνθρωπε ημάρτομεν, εύσπλαγχνε οΙκτίρμον, Ιλάσθητι καί σώσον.

 

Ευλογούμεν Πατέρα, Υιόv καί Άγιοv Πvεύμα.

 

Στεναγμώ τού Τελώνου, Θεός επένευσε, δικαιώσας τε τούτον, πάσιν υπέδειξε, κάμπτεσθαι αεί, στεναγμοίς τε καί δάκρυσι, τών πλημμελημάτων, αιτούμενοι τήν λύσιν.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Ουκ επίσταμαι πλήν σου, άλλην αντίληψιν, Σέ προβάλλομαι πρέσβιν, Αγνή πανάμωμε, σέ πρός τόν εκ σού, Τεχθέντα μεσίτριαν, πάντων τών λυπούντων, ελεύθερόν με δείξον.

Καταβασία

 

Ωδή θ'

Θεόv ανθρώποις ιδείv

Οδόν υψώσεως τήν ταπείνωσιν, παρά Χριστού λαβόντες, σωτηρίας υπόδειγμα, τού Τελώνου τόν τρόπον ζηλώσωμεν, τύφον υπεροψίας, πόρρω βαλλόμενοι, γνώμη ταπεινόφρονι Θεόν εξιλεούμενοι.

 

Ψυχής απόνοιαν απωσώμεθα, γνώμην ευθή εν ταπεινοφροσύνη κτησώμεθα, εαυτούς δικαιούν μη σπουδάζωμεν, τόν τής κενοδοξίας, τύφον μισήσωμεν, καί σύν τώ Τελώνη, τόν Θεόν ιλεωσώμεθα.

 

Λιτάς τώ Κτίστη οίκτου προσφέρωμεν, τελωνικάς, τάς φαρισαϊκάς εκτρεπόμενοι, αχαρίστους ευχάς, μεγαλαύχους φωνάς, αι κατά τού πλησίον, κρίσιν επάγουσιν, ίνα Θεόν ίλεων, καί φώς επισπασώμεθα,

 

Πολλώ πταισμάτων εαμώ βαρουμενος, υπερβολή κακίας τόν Τελωνην παρήλασα, καί τού Φαρισαίου τόν μεγάλαυχον, τύφον προσεπισπώμαι, πάντοθεν έρημος, πάντων καθιστάμενος καλών. Κύριε φείσαί μου.

 

Τής σής αξίωσον μακαριότητος, τούς διά σέ τώ πνεύματι πτωχούς ενυπάρξαντας, εισηγήσει γάρ τής σής προστάξεως, πνεύμα συντετριμμένον, σοί προσκομίζομεν. Σώτερ προσδεξάμενος σώζε, τούς σοί λατρεύοντας,

 

Θεώ Τελώνης ποτέ ευξάμενος, τώ ιερώ πιστως προσανιών, δεδικαίωται, στεναγμοίς γάρ προσελθων καί δάκρυσι, συντριμμώ τε καρδίας, πάντα απέθετο, τών αμαρτημάτων τόν φόρτον εξιλεώσεσι.

Θεοτοκίον

Υμνείν, δοξάζειν καί μακαρίζειν σε, δίδου ημίν αξίως τοίς τιμώσί σε, Πάναγνε, καί τόν τόκον τόν σόν μεγαλύνουσι, μόνη ευλογημένη, σύ γάρ τό καύχημα, τών Χριστιανών καί πρός Θεόν, πρέσβις ευπρόσδεκτος.

Καταβασία

 

Εξαποστειλάριον, τό Εωθινόν Αναστάσιμον. Είτα τά παρόντα τού Τριωδίου.

 

Τοίς Μαθηταίς συνέλθωμεν

Υψηγορίαν φύγωμεν, Φαρισαίου κακίστην, ταπείνωσιν δέ μάθωμεν, τού Τελώνου αρίστην, ίν' υψωθώμεν βοώντες, τώ Θεώ σύν εκείνω Ιλάσθητι τοίς δούλοις σου, ο τεχθείς εκ Παρθένου, Χριστέ Σωτήρ, εκουσίως, καί Σταυρόν υπομείνας, συνήγειρας τόν κόσμον σου θεϊκή δυναστεία,

Θεοτοκίον, όμοιον

Ο ποιητής τής κτίσεως, καί Θεός τών απάντων, σάρκα βροτείαν έλαβεν, έξ αχράντου γαστρός σου, πανύμνητε Θεοτόκε, καί φθαρείσάν μου φύσιν, όλην ανεκαινούργησε, πάλιν ως πρό τού τόκου, καταλιπων μετά τόκον, όθεν πίστει σέ πάντες, άνευφημούντες κράζομεν, Χαίρε, κόαμου η δόξα.

 

Εις τούς Αίνους, Στιχηρά Αναστάσιμα τής Οκτωήχου δ' καί τά παρόντα τού Τριωδίου δ'.

 

Ήχος α'

Μή προσευξώμεθα φαρισαϊκώς, αδελφοί, ο γάρ υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ταπεινωθώμεν εναντίον τού Θεού, τελωνικώς διά νηστείας κράζοντες, Ιλάσθητι ημίν ο Θεός, τοίς αμαρτωλοίς.

Ο αυτός

Φαρισαίος κενοδοξία νικώμενος, καί Τελώνης τή μετανοία κλινόμενος, προσήλθόν σοι τώ μόνω Δεσπότη, αλλ' ο μέν καυχησάμενος, εστερήθη τών αγαθών, ο δέ μή φθεγξάμενος, ηξιώθη τών δωρεών. Εν τούτοις τοίς στεναγμοίς, στήριξόν με Χριστέ ο Θεός, ως φιλάνθρωπος.

 

Στίχ. Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τά θαυμάσιά σου.

Ήχος γ'

Τού Τελώνου καί τού Φαρισαίου τό διάφορον, επιγνούσα, ψυχή μου' τού μέν, μίμησον τήν υπερήφανον φωνήν, τού δέ, ζήλωσον τήν ευκατάνυκτον ευχήν, καί βόησον, ο Θεός ολάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ, καί ελέησόν με.

 

Στίχ. Ανάστηθι Κύριε ο Θεός μου, υψωθήτω η χείρ σου, μή επιλάθη τών πενήτων σου εις τέλος.

Ήχος ο αυτός

Τού Φαρισαίου τήν μεχάλαυχον φωνήν, πιστοί μισήσαντες, τού δέ Τελώνου τήν ευκατάνυκτον ευχήν ζηλώσαντες, μή τά υψηλά φρονώμεν, αλλ' εαυτούς ταπεινούντες, εν κατανύξει κράξωμεν, ο Θεός ιλάσθητι, ταίς αμαρτίαις ημών.

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Ταίς εξ έργων καυχήσεσι, Φαρισαίον δικαιούντα εαυτόν κατέκρινας Κύριε, καί Τελώνην μετριοπαθήσαντα, καί στεναγμοίς ιλασμόν αΙτούμενον, εδικαίωσας, ου γάρ προσίεσαι, τούς μεγαλόφρονας λογισμούς, καί τάς συντετριμμένας καρδίας, ουκ εξουθενείς, διό καί ημείς σοί προσπίπτομεν, εν ταπεινώσει, τώ παθόντι δι' ημάς, Παράσχου τήν άφεσιν καί τό μέγα έλεος,

Καί νύν... Θεοτοκίοv

Υπερευλογημένη υπάρχεις, Θεοτόκε Παρθένε, διά γάρ τού εκ σού σαρκωθέντος, ο Άδης ηχμαλώτισται, ο Αδάμ ανακέκληται, η κατάρα νενέκρωται, η Εύα ηλευθέρωται, ο θάνατος τεθανάτωται, καί ημείς εζωοποιήθημεν, διό ανυμνούντες βοώμεν, Ευλογητός Χριστός ο Θεός ημών, ο ούτως ευδοκήσας, δόξα σοι.

 

Δοξολογία μεγάλη, καί Απόλυσις

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕIΤΟYPΓΙΑΝ

 

Τά Τυπικά, οι Μακαρισμοί τής Οκτωήχου καί εκ τού Κανόνος τού Τριωδίου η έκτη Ωδή, Ο Απόστολος. Προκείμενον. Ήχος πλ. δ'.

 

Εύξασθε καί απόδοτε Κυρίω τώ Θεώ ημών.

Στίχ. Γνωστός εν τή Ιουδαία ο Θεός,

 

Πρός Τιμόθεοv β' Επιστολής Παύλου, Κεφ. Γ', 10-l5

 

Τέκνον Τιμόθεε, παρηκολούθηκάς μου τή διδασκαλία τή αγωγή, τή προθέσει, τή πίστει, τή μακροθυμία, τή αγάπη, τή υπομονή, τοίς διωγμοίς, τοίς παθήμασιν, οία μοι εγένετο εν Αντιοχεία, εν Ικονίω, εν λύστροις, οίους διωγμούς υπήνεγκα! καί εκ πάντων με ερρύσατο ο Κύριος, Καί πάντες δέ οι θέλοντες ευσεβώς ζήν εν Χριστώ Ιησού, διωχθήσονται, Πονηροί δέ άνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν επί τό χείρον, πλανώντες, καί πλανώμενοι, Σύ δέ, μένε, εν οίς έμαθες καί επιστώθης, είδως παρά τίνος έμαθες, καί ότι από βρέφους τά Οερά γράμματα οίδας, τά δυνάμενά σε σοφίσαι εις σωτηρίαν, διά πίστεως τής εν Χριστώ Ιησού, τώ Κυρίω ημών.

 

Αλληλούϊα Ήχος πλ. δ'

Δεύτε αγαλλιασώμεθα τώ Κυρίω,

 

Ευαyyέλιον εκ τού κατά Λουκάν. ιη' 10-14

Είπεν ο Κύριος τήν παραβολήν ταύτην. Ανθρωποι δύο ανέβησαν εις τό Ιερόν...

 

Kοιvωνικόν

Αινείτε τόν Κύριον εκ τώv ουρανώv, Αινείτε αυτόν εν τοίς υψίστοις. Αλληλούϊα.

t11top

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

 

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΕΣΠΕΡΑΣ

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

 

Μετά τόν Προοιμιακόν καί τήν συνήθη Στιχολογίαν, εις τό Κύριε εκέκραξα ιστώμεν Στίχ. ι', καί ψάλλομεν Στιχηρά Αναστάσιμα τής Οκτωήχου στ', καί τά παρόντα Ιδιόμελα τού Τριωδίου β' δευτερούντες αυτά.

 

Ήχος α'

Εις αναμάρτητον χώραν, καί ζωηράν, επιστεύθην, γεωσπορήσας τήν αμαρτίαν, τή δρεπάνη εθέρισα, τούς στάχυας τής άμελείας, καί δραγμάτων εστοίβασα, πράξεών μου τάς θημωνίας, άς καί κατέστρωσα ουχ άλωνι τής μετανοίας. Αλλ' αιτώ σε, τόν προαιώνιον γεωργόν ημών Θεόν, τώ ανέμω τής σής φιλευσπλαγχνίας απολίκμισον τό άχυρον τών έργων μου καί σιτάρχησον τή ψυχή μου τήν άφεσιν, εις τήν ουράνιόν σου συγκλείων με αποθήκην καί σώσόν με. (Δίς)

Όμοιον

Επιγνώμεν αδελφοί τού μυστηρίου τήν δύναμιν, τόν γάρ εκ τής αμαρτίας, πρός τήν πατρικήν εστίαν, αναδραμόντα, Άσωτον Υιόν ο πανάγαθος Πατήρ, προϋπαντήσας ασπάζεται, καί πάλιν τής οικείας δόξης, χαρίζεται τά γνωρίσματα, καί μυστικήν τοίς άνω επιτελείευφροσύνην, θύων τόν μόσχον τόν σιτευτόν, ίνα ημείς αξίως πολιτευσώμεθα, τώ τε θύσαντι φιλανθρώπω Πατρί, καί τώ ενδόξω θύματι, τώ Σωτήρι τωνψυχών ημών. (Δίς)

Δόξα... Ήχος β'

Ω πόσων αγαθών, ο άθλιος εμαυτόν εστέρησα! ώ ποίας βασιλείας εξέπεσα ο ταλαίπωρος εγώ! τόν πλούτον ηνάλωσα, όν περ έλαβον. τήν εντολήν παρέβην, Οίμοι τάλαινα ψυχή! τώ πυρί τώ αιωνίω λοιπόν καταδικάζεσαι, διό πρό τέλους βόησον Χριστώ τώ Θεώ. Ως τόν Άσωτον δέξαι με υιόν, ο Θεός, καί ελέησόν με.

 

Καί νύν... Θεοτοκίον τού ενδιατάκτου Ήχου. Είσοδος, τό Φώς ιλαρόν, Προκείμενον, Ο Κύριος εβασίλευσεν κ. λπ. Εις τήν Λιτήν, τό Στιχηρόν τού Αγίου τής Μονής. Απόστιχα τής Οκτωήχου τά κατ' Αλφάβητον.

 

Δόξα... Iδιόμελον Ήχος πλ. β'

Τής πατρικής δωρεάς διασκορπίσας τόν πλούτον, αλόγοις συνεβοσκόμην ό τάλας κτήνεσι, καί τής αυτών ορεγόμενος τροφής ελίμωττον μή χορταζόμενος, αλλ' υποστρέψας πρός τόν εύσπλαγχνον Πατέρα, κραυγάζω σύν δάκρυσι. Δέξαι με ως μίσθιον, προσπίπτοντα τή φιλανθρωπία σου, καί σώσόν με.

Καί νύν... Θεοτοκίον Ήχος ο αυτός

Οποιητής καί λυτρωτής μου Πάναγνε, Χριστός ο Κύριος, εκ τής σής νηδύος προελθών, εμέ ενδυσάμενος, τής πρώην κατάρας, τόν Αδάμ ηλευθέρωσε, διό σοι Πάναγνε, ώς τού Θεού Μητρί τε, καί Παρθένω αληθώς, βοώμεν ασιγήτως, τό Χαίρε του Αγγέλου, χαίρε Δέσποινα, προστασία, καί σκέπη, καί σωτηρία τών ψυχών ημών.

 

Απολυτίκιον, Θεοτόκε Παρθένε εκ γ'

 

Καί η λοιπή, Ακολουθία τής Αγρυπνίας

 

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΪ

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετά τόν Εξάψαλμον τό, Θεός Kύριος τό Απολυτίκιον Αναστάσιμον δίς, καί τό Θεοτοκίον. Είτα η συνήθης Στιχολογία, τά Αναστάσιμα Ευλογητάρια τά Καθίσματα, καί οι Αναβαθμοί τής Οκτωήχου τό, Πάσα πνοή, καί τό Εωθινόν ενδιάτακτον Ευαγγέλιον. Ειθ' ούτω τό, Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι καί μετά τόν Ν' ψάλλομεν τά Ιδιόμελα ταύτα.

 

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Τής μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα, ορθρίζει γάρ τό πνεύμά μου, πρός ναόν τόν άγιόν σου, ναόν φέρον τού σώματος, όλον εσπιλωμένον, αλλ' ως οικτίρμων κάθαρον, ευσπλάγχνω σου ελέει.

Καί νύν... Θεοτοκίοv

Ήχος ο αυτός

Τής σωτηρίας εύθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε, αισχραίς γάρ κατερρύπωσα, τήν ψυχήν αμαρτίαις, ως ραθύμως τόν βίον μου, όλον εκδαπανήσας, ταίς σαίς πρεσβείαις ρύσαί με, πάσης ακαθαρσίας.

 

Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά τό μέγα ελεός σου καί κατά τό πλήθος τών οικτιρμών σου, εξάλειψον τό ανόμημα μου.

 

Ήχος πλ. β'

Τά πλήθη τών πεπραγμένων μοι δεινών, εννοών ο τάλας, τρέμω τήν φοβεράν ημέραν τής κρίσεως, αλλά θαρρών εις τό έλεος τής ευσπλαγχνίας σου, ως ο Δαυίδ βοώ σοι. Ελέησόν με ο Θεός, κατά τό μέγα σου έλεος.

 

Οι Κανόνες, ο Αναστάσιμος, ο Σταυροαναστάσιμος τής Θεοτόκου καί τού Τριωδίου. Τήν δέ Ακολουθίαν τού Μηναίου ψάλλομεν τή παρελθούση Παρασκευή εσπέρας εν τοίς, Αποδείπνοις.

 

Ο Κανών τού Τριωδίου εις στ'. Ποίημα τού κυρίου Ιωσήφ.

 

Ωδή α' Ήχος β'

Τήν Mωσiως ωδήν

Ιησού ο Θεός, μετανοούντα δέξαι νύν καμέ, ως τόν Άσωτον Υιόν, πάντα τόν βίον εν αμελεία ζήσαντα καί σέ παροργίσαντα.

 

Ον μοι δέδωκας πρίν, κακώς εσκόρπισα θείον πλούτον, εμακρύνθην από σού, ασώτως ζήσας, εύσπλαγχνε Πάτερ. Δέξαι ούν καμέ επιστρέφοντα.

 

Τάς αγκάλας νυνί, τάς πατρικάς προσεφαπλώσας δέξαι, Κύριε, καμέ, ώσπερ τόν Άσωτον, πανοικτίρμον, όπως ευχαρίστως δοξάζω σε.

Θεοτοκίον

Εν εμοί ο Θεός, πάσαν δεικνύς αγαθωσύνην, πάριδέ μου τήν πληθύν, τών εγκλημάτων ως ευεργέτης, θείαις τής Μητρός σου δεήσεσι.

 

Καταβασίας δε λέγoμεν τoύς Ειρμούς τού Kανόνος.

 

Τήν Μωσέως ωδήν, αναλαβούσα βόησον ψυχή, Βοηθός και σκεπαστής, εγένετό μοι εις σωτηρίαν, ούτός μου Θεός καί δοξάσω αυτόν.

 

Ωδή γ'

Στειρωθέντα μου τόν νούν

Έξω όλος εμαυτού, γεγονώς φρενοβλαβώς προσεκολλήθην, τοίς παθών εφευρέταις, αλλά δέξαι με Χριστέ, ώσπερ τόν Άσωτον.

 

Τού Ασώτου τήν φωνήν, εκμιμούμενος βοώ Ήμαρτον Πάτερ, ως εκείνον ούν καμέ, εναγκάλισαι νυνί, καί μή απώση με.

 

Τάς αγκάλας σου Χριστέ, υφαπλώσας συμπαθώς υπόδειξαί με, από χώρας μακράς, αμαρτίας καί παθών επαναστρέφοντα.

Θεοτοκίον

Η καλή εν γυναιξί, καταπλούτισον καμέ, καλών ιδέαις, αμαρτίαις πολλαίς, τόν πτωχεύσαντα, Αγνή, όπως δοξάζω σε.

Ο Ειρμός

Στειρωθέντα μou τόν νούν, καρποφόρον ο Θεός ανάδειξόν με, γεωργέ τών καλών, φυτουργέ τών αγαθών, τή ευσπλαγχνία σου.

 

Κάθισμα Ήχος α'

Τόν τάφον σου Σωτήρ

Αγκάλας πατρικάς, διανοίξαί μοι σπεύσον, ασώτως τόν εμόν, κατηνάλωσα βίον, εις πλούτον αδαπάνητον, αφορών τού ελέους Σου. Νύν πτωχεύουσαν, μή υπερίδης καρδίαν, σοί γάρ Κύριε, εν κατανύξει κραυγάζω. Ήμαρτον, σώσόν με.

 

Δόξα... Τό αυτό

 

Καί νύν... Θεοτοκίον, Όμοιον

Ανύμφευτε αγνή, Θεοτόκε Παρθένε, η μόνη τών πιστών, προστασία καί σκέπη, κινδύνων καί θλίψεων, καί δεινών περιστάσεων, πάντας λύτρωσαι, τούς επί σοί τάς ελπίδας, Κόρη, έχοντας, καί τάς ψυχάς ημών σώσον ταίς θείαις πρεσβείαις σου.

 

Ωδή δ'

Τήν εκ Παρθένου σου γέννησιν

Πλούτον καλών όν μοι δέδωκας, επουράνιε Πάτερ, διεσκόρπισα κακώς, ξένοις πολίταις δουλούμενος, διό βοώ σοι. Ημαρτόν σοι δέξαι με, ως τόν Άσωτον πάλαι, υφαπλώσας, τάς αγκάλας μοι τάς σάς.

 

Πάση κακία δεδούλωμαι, υποκύψας αθλίως τοίς παθών δημιουργοίς καί εμαυτού έξω γέγονα, απροσεξία, οικτειρόν με Σώτερ, επουράνιε Πάτερ, προσφυγόντα, τοίς πολλοίς σου οικτιρμοίς.

 

Πάσης αισχύνης πεπλήρωμαι, μη τολμών ατενίσαι εις τό ύψος τού ουρανού, καί γάρ αλόγως υπέκυψα τή αμαρτία, νύν δέ επιστρέφων, εκβοώ κατανύξει. Ήμαρτόν σοι, δέξαι με, Παμβασιλεύ.

Θεοτοκίον

Η τών ανθρώπων βοήθεια, η ελπίς η βεβαία, πάντων τών Χριστιανών, τό καταφύγιον, άχραντε, τών σωζομένων, σώσόν με, Παρθένε, μητρικαίς σου πρεσβείαις, καί μελλούσης, καταξίωσον ζωής.

Ο Ειρμός

Τήν εκ Παρθένου σου γέννησιν, ο Προφήτης προβλέπων, ανεκήρυττε βοών. Τήν ακοήν σου ακήκοα καί εφοβήθην, ότι από θαιμάν, καί εξ όρους αγίου κατασκίου, επεδήμησας, Χριστέ.

 

Ωδή ε'

Τής νυκτός διελθούσης

Εδουλώθην πολίταις, ξένοις καί εις χώραν φθοροποιόν απεδήμησα, καί επλήσθην αισχύνης, νύν δέ επιστρέφων, κράζω σοι, Οικτίρμον τό, Ήμαρτον.

 

Τά πατρώά σου σπλάγχνα, νύν υπάνοιξόν μοι, από τών κακών επιστρέφοντα, επουράνιε Πάτερ, καί μή με απώση, έχων υπερβάλλον τό έλεος.

 

Ου τολμώ ατενίσαι, άνω εις τό ύψος, άμετρα Χριστέ παροργίσας σε' αλλ' ειδώς σου Οικτίρμον τό εύσπλαγχνον κράζω Ήμαρτον, ιλάσθητι, σώσόν με.

Θεοτοκίον

Παναγία Παρθένε, κεχαριτωμένη, η τόν ιλασμόν πάντων τέξασα, τών εμών εγκλημάτων, τό βαρύ φορτίον, σού ταίς ικεσίαις ελάφρυνον.

Ο Ειρμός

Τής νυκτός διελθούσης, ήγγικεν η ημέρα, καί τό φώς τώ κόσμω επέλαμψε, διά τούτο υμνεί σε τάγματα Αγγέλων καί δοξολογεί σε Χριστέ ο Θεός.

Ωδή στ'

Βυθώ αμαρτημάτων

Βυθός αμαρτημάτων, συνέχει με αεί, καί τρικυμία πταισμάτων, βυθίζει με κυβέρνησον, πρός λιμένα με ζωής Χριστέ ο Θεός, καί σώσόν με Βασιλεύ τής δόξης.

 

Τόν πλούτον τόν πατρώον, εσκόρπισα δεινώς, καί πενητεύσας, αισχύνης πεπλήρωμαι, δουλούμενος τοίς ακάρποις λογισμοίς, διό σοι βοώ φιλάνθρωπε Οικτειρόν με σώσον.

 

Λιμώ καταφθαρέντα, παντοίων αγαθών καί ξενωθέντα εκ σού Υπεράγαθε, οικτείρησον, επιστρέφοντά με νύν, καί σώσον Χριστέ, υμνούντά σου τήν φιλανθρωπίαν.

Θεοτοκίον

Σωτήρα καί Δεσπότην κυήσασα Χριστόν, τής σωτηρίας με Κόρη αξίωσον, πτωχεύσαντα, εκ παντοίων αγαθών, Παρθένε αγνή, ίνα υμνώ τά σά μεγαλεία.

Ο Ειρμός

Βυθώ αμαρτημάτων, συνέχομαι Σωτήρ, καί εν πελάγει τού βίου βυθίζομαι αλλ' ώσπερ τόν Ιωνάν εκ τού θηρός, καμέ τών παθών ανάγαγε, καί διάσωσόν με.

 

Kοντάκιον Ήχος γ'

Η Παρθένος σήμερον

Τής πατρώας, δόξης σου, αποσκιρτήσας αφρόνως, εν κακοίς εσκόρπισα, όν μοι παρέδωκας πλούτον, όθεν σοι τήν τού Ασώτου, φωνήν κραυγάζω. Ήμαρτον ενώπιόν σου Πάτερ οικτίρμον, δέξαι με μετανοούντα, καί ποίησόν με, ως ένα τών μισθίων σου.

Ο Οίκος

Τού Σωτήρος ημών καθ' εκάστην διδάσκοντος δι' οικείας φωνής, τών Γραφών ακουσώμεθα, περί τού Ασώτου καί σώφρονος πάλιν, καί τούτου πίστει εκμιμησώμεθα τήν καλήν μετάνοιαν, τώ κατιδόντι πάντα τά κρύφια μετά ταπεινης καρδίας κράξωμεν. Ημάρτομέν σοι Πάτερ οικτίρμον, καί ουκ εσμέν άξιοι ποτέ, κληθήναι τέκνα ως πρίν, Αλλ' ως φύσει υπάρχων φιλάνθρωπος, σύ προσδέχου, καί ποίησόν με, ως ένα τών μισθίων σου.

 

Συναξάριον τού Μηναίου, είτα τό παρόν.

Τή αυτή ημέρα τής τού Ασώτου Υιού παραβολής εκ τού ιερού Ευαγγελίου μνείαν ποιούμεθα, ήν οι θειότατοι Πατέρες ημών δευτέραν εν τώ Τριωδίω ενέταξαν.

Στίχοι

        Άσωτος εί τις, ως εγώ, θαρρών ίθι.

        Θείου γάρ οίκτου πάσα ήνοικται θύρα.

 

Τή αφάτω φιλανθρωπία σου, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.

 

Ωδή ζ'

Τά Χερουβίμ μιμούμενοι

Ταίς ηδοναίς τού σώματος, υπέκυψα παναθλίως, καί εδουλώθην όλως, τοίς τών παθών εφευρεταίς, καί ξένος εγενόμην, από σού φιλάνθρωπε, νύν δέ κράζω, τήν τού, Ασώτου φωνήν Ημάρτηκα Χριστέ, μή με υπερίδης, ως μόνος ελεήμων.

 

Αναβοώ τό Ήμαρτον, μηδόλως ενατενίσαι, αποτολμών εις ύψος τού ουρανού Παμβασιλεύ, ότι εν αφροσύνη, μόνος σε παρώργισα, αθετήσας τά σά προστάγματα, διό ως μόνος αγαθός, μή με απορρίψης από τού σού προσώπου.

 

Τών Αποστόλων Κύριε, καί Προφητών καί Οσίων, καί τών σεπτών Μαρτύρων καί τών Δικαίων προσευχαίς συγχώρησόν μοι πάντα, άπερ επλημμέλησα, παροργίσας Χριστέ, τήν αγαθότητά σου, όπως υμνολογώ σε εις πάντας τούς αιώνας.

Θεοτοκίον

Τών Χερουβίμ φανείσα, καί Σεραφίμ Θεοτόκε, καί πάσης λαμπροτέρα, επουρανίου στρατιάς, σύν τούτοις εκδυσώπει, όν περ εσωμάτωσας Θεόν Λόγον πανάμωμε, ανάρχου Πατρός, όπως τών αγαθών τών αιωνιζόντων, πάντες αξιωθώμεν.

Ο Ειρμός

Τά Χερουβίμ μιμούμενοι, Παίδες, εν τή καμίνω εχόρευον βοώντες. Ευλογητός εί ο Θεός, ότι εν αληθεία καί κρίσει, επήγαγες ταύτα πάντα διά τάς αμαρτίας ημών, ο υπερύμνητος καί δεδοξασμένος εις πάντας τούς αιώνας.

 

Ωδή η'

Τόν εν τή βάτω

Ο καταβάς επί γής είς τό σώσαι τόν κόσμον, εκουσίω πτωχεία διά έλεος πολύ, πτωχεύσαντά με πάσης νύν αγαθοεργίας, ως ελεήμων σώσον.

 

Από τών σών εντολών μακρυνθείς εδουλώθην, παναθλίως τώ πλάνω, επιστρέφοντα δέ νύν, τόν Άσωτον ως πάλαι, προσπίπτοντά σοι δέξαι, επουράνιε Πάτερ.

 

Φθοροποιοίς λογισμοίς, υπαχθείς ημαυρώθην, καί εκ σού εμακρύνθην, όλως έξω εμαυτού, γενόμενος Οικτίρμον, διό εν μετανοία, προσπίπτοντά σοι σώσον.

Θεοτοκίον

Θεογεννήτορ Αγνή η τών κατερραγμένων, επανόρθωσις μόνη, επανόρθωσον καμέ, παντοίαις αμαρτίαις, συντετριμμένον όλον, καί τεταπεινωμένον.

Ο Ειρμός

Τόν εν τή βάτω Μωσή, τής Παρθένου τό θαύμα, έν Σιναίω τώ όρει προτυπώσαντά ποτέ, υμνείτε, ευλογείτε, καί υπερυψούτε εις πάντας τούς αιώνας.

 

Ωδή θ' ής η ακροστιχίς, Ιωσήφ.

Τών γηγενών τίς ήκουσε

Ίδε Χριστέ, τήν θλίψιν τής καρδίας, ίδε μου τήν επιστροφήν, ίδε τά δάκρυα Σώτερ, καί μή παρίδης με, αλλ' εναγκάλισαι πάλιν δι' ευσπλαγχνίαν, πληθύϊ σωζομένων συναριθμών όπως υμνώ ευχαρίστως τά ελέη σου.

 

Ως ο ληστής βοώ τό Μνήσθητί μου. ως ο Τελώνης κατηφής τύπτω τό στήθος καί κράζω, νύν τό, ιλάσθητι ώσπερ τόν Άσωτον ρύσαί με πανοικτίρμον, εκ πάντων τών κακών μου Παμβασιλεύ, όπως υμνώ σου τήν άκραν συγκατάβασιν.

 

Στέναξον νύν, ψυχή μου, παναθλια, καί αναβόησον Χριστώ. Ο δι' εμέ εκουσίως πτωχεύσας Κύριε, πτωχεύσαντά με εκ πάσης αγαθοεργίας, καλών περιουσία, ως αγαθός καί πολύελεος, μόνος καταπλούτισον.

 

Ήν περ ποτέ, ειργάσω ευφροσύνην, τή τού, Άσώτου αγαθέ, επιστροφή εκουσίω ταύτην νύν ποίησον καί επ' εμοί τώ αθλίω προσεφαπλών μοι, τάς σάς σεπτας αγκάλας ίνα σωθείς υμνολογώ σου τήν άκραν συγκατάβασιν.

Θεοτοκίον

Φωτιστικαίς, πρεσβείαις σου Παρθένε, τούς νοερούς μου οφθαλμούς, εσκοτισμένους κακία, φώτισον δέομαι, καί πρός οδούς μετανοίας εισάγαγέ με, όπως χρεωστικώς σε υμνολογώ, τήν υπέρ λόγον τόν λόγον σωματώσασαν.

Ο Ειρμός

Τών γηγενών τίς ήκουσε τοιούτον, ή τίς εώρακε ποτέ; ότι παρθένος ευρέθη εν γαστρί έχουσα, καί ανωδίνως τό βρέφος αποτεκούσα τοιούτόν σου τό θαύμα καί σέ αγνή Θεοκυήτορ Μαρία μεγαλύνομεν.

 

Eξαποστειλάριον τό Εωθινόν Αναστάσιμον.

Είτα τά παρόντα τού Τριωδίου.

Γυναίκες ακουτίσθητε

Τόν πλούτον, όν μοι δέδωκας τής χάριτος ο άθλιος, αποδημήσας αχρείως, κακώς ηνάλωσα Σώτερ, ασώτως ζήσας δαίμοσι, δολίως διεσκόρπισα, διό με επιστρέφοντα, ώς περ τόν Άσωτον δέξαι, Πάτερ οικτίρμον, καί σώσον.

Έτερον, Όμοιον

Εσκόρπισα τόν πλούτόν σου, εκδαπανήσας Κύριε, καί πονηροίς δαιμονίοις, καθυπετάγην ο τάλας, αλλά Σωτήρ πανεύσπλαγχνε τόν Άσωτον οικτείρησον, καί ρυπωθέντα κάθαρον, τήν πρώπην αποδιδούς μοι, στολήν τής σής βασιλείας.

Θεοτοκίον, Όμοιον

Αγία Μητροπάρθενε, τό μέγα περιήχημα τών Άποστόλων Μαρτύρων, καί Προφητών καί Οσίων, τόν σόν Υιόν καί Κύριον, ιλέωσαι τοίς δούλοις σου, ημίν Θεογεννήτρια, όταν καθίση τού κρίναι, τά κατ' αξίαν εκάστου.

 

Εις τούς Αίνους Στιχηρά Αναστάσιμα τής Οκτωήχου δ' καί Ανατολικόν έν, καί τού Τριωδίου γ' τά παρόντα Στιχ. Ιδιόμελα.

 

Ήχος β'

Τήν τού Ασώτου φωνήν προσφέρω σοι κυριε, Ήμαρτον ενώπιον τών οφθαλμών σου αγαθέ, εσκόρπισα τόν πλούτον τών χαρισμάτων σου, αλλά δέξαι με μετανοούντα, Σωτήρ καί σώσόν με.

 

Στίχ. Εξομολογήσομαί σοι Κύριε.

Ήχος δ'

Ως ο Άσωτος Υιός ήλθον καγώ οικτίρμον, ο τόν βίον όλον δαπανήσας εν τή αποδημία, εσκόρπισα τόν πλούτον, όν δέδωκάς μοι Πάτερ, δέξαί με μετανοούντα ο Θεός, καί ελέησόν με.

 

Στίχ. Ανάστηθι Κύριε ο Θεός μου.

Ήχος πλ. δ'

Δαπανήσας ασώτως, τής πατρικής ουσίας τόν πλούτον, καί καταναλωσας, έρημος γέγονα, εν τή χώρα οικήσας, τών πονηρών πολιτών, καί μηκέτι φέρων τό μετά τούτων συνοικέοιον, επιστρέψας βοώ σοι τώ οικτίρμονι Πατρί, Ήμαρτον εις τόν ουρανόν, καί ενώπιόν σου, καί Ουκ ειμί άξιος κληθήναι υιός σου, ποίησόν με ως ένα τών μισθίων σου, ο Θεός, καί ελέησόν με.

Δόξα... Ήχος πλ. β'

Πάτερ αγαθέ, εμακρύνθην από σού μή εγκαταλίπης με, μηδέ αχρείον δείξης τής βασιλείας σου, ο εχθρός ο παμπόνηρος εγύμνωσέ με, καί ήρέ μου τόν πλούτον, τής ψυχής τά χαρίσματα ασώτως διεσκόρπισα, αναστάς ούν, επιστρέψας πρός σέ εκβοώ. Ποίησόν με ως ένα τών μισθίων σου, ο δι' εμέ εν Σταυρώ τάς αχράντους σου χείρας απλώσας, ίνα τού δεινού θηρός αφαρπάσης με, καί τήν πρώτην καταστολήν επενδύσης με, ως μόνος πολυέλεος.

 

Καί νύν... Υπερευλογημένη υπάρχεις

 

Δοξολογία μεγάλη, καί Απόλυσις. Καί η συνήθης Λιτή εν η ψάλλομεν τό Εωθινόν Ιδιόμελον, καί αναγινώσκονται αι Κατηχήσεις.

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

 

Τά τυπικά, καί οι Μακαρισμοί τής Οκτωήχου, καί από τού Κανόνος η στ' Ωδή. Απόστολος.

 

Προκείμενον Ήχος α'

Γένοιτο, Κύριε, τό έλεός σου εφ' ημάς.

Στίχ. Αγαλλιάσθε δίκαιοι εν Kυρίω,

 

Πρός Kορινθίους α' Επιστολής Παύλου

Κεφ. στ' 12 - 20

Αδελφοί, πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει, πάντα μοι έξεστιν αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος, Τά βρώματα τή κοιλία, καί η κοιλία τοίς βρώμασιν, ο δέ Θεός καί ταύτην, καί ταύτα καταργήσει, τό δέ σώμα ου τή πορνεία αλλά τώ Κυρίω, καί ο Κύριος τώ σώματι. Ο δέ Θεός και τόν Κύριον ήγειρε, καί ημάς εξεγερεί διά τής δυνάμεως αυτού, Ουκ οίδατε, ότι τά σώματα υμών, μέλη Χριστού εστιν; Άρας ούν τά μέλη τού Χριστού, ποιήσω πόρνης μέλη; Μή γένοιτο. Ή ουκ οίδατε, ότι ο κολλώμενος τή πόρνη έν σώμά εστιν. Έσονται, γάρ, φησίν, οι δύο εις σάρκα μίαν, ο δέ κολλώμενος τώ Κυρίω, έν πνεύμά εστι, Φεύγετε την πορνείαν, παν αμάρτημα, ό εάν ποιήση άνθρωπος, εκτός τού σώματός εστιν, ο δέ πορνεύων, εις τό ίδιον σώμα αμαρτάνει, Ή ουκ οίδατε, ότι τά σώματα υμών ναός τού εν υμίν αγίου Πνεύματός εστιν, ού έχετε από Θεού, καί ουκ εστέ εαυτών, Ήγοράσθητε γάρ τιμής, δοξάσατε δη τόν Θεόν εν τώ σώματι υμών καί εν τώ πνεύματι υμών, άτινά εστι τού Θεού.

 

Αλληλούϊα Ήχος α'

Ο Θεός ο διδούς εκδικήσεις εμοί.

 

Ευαγγέλιον εκ τού κατά Λουκάν, Είπεν ο Κύριος τήν παραβολήν ταύτην. Ανθρωπός τις είχε δύο υιούς. (Λουκ. ιε' 11-33)

 

Κοινωνικόν

Αινείτε τόν Κύριον εκ τώv ουρανώv, Αινείτε αυτόν εν τοίς υψίστοις. Αλληλούϊα.

t17top

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

 

ΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

 

Στιχηρά

 

Ήχος πλ. δ'

Ο εν Εδέμ Παράδεισος

Τών απ' αιώνος σήμερον νεκρών, απάντων κατ' όνομα, μετά πίστεως ζησάντων ευσεβώς, μνήμην τελούντες οι πιστοί, τόν Σωτήρα καί Κύριον, ανυμνήσωμεν, αιτούντες εκτενώς, τούτους εν ώρα τής κρίσεως, απολογίαν αγαθήν, δούναι αυτώ τώ Θεώ ημών, τώ πάσαν κρίνοντι τήν γήν, τής δεξιάς αυτού παραστάσεως τυχόντας εν χαρά, εν μερίδι Δικαίων, καί εν Αγίων κλήρω φωτεινώ, καί αξίους γενέσθαι, τής ουρανίου βασιλείας αυτού.

 

Ο τώ οικείω αίματι Σωτήρ, βροτούς εκπριάμενος, καί θανάτω σου, θανάτου τού πικρού, εκλυτρωσάμενος ημάς, καί ζωήν τήν αιώνιον, παρασχών τή αναστάσει σου ημίν, πάντας ανάπαυσον Κύριε, τούς κοιμηθέντας ευσεβώς, ή εν ερήμοις, ή πόλεσιν, ή εν θαλάσση, ή εν γή, ή εν παντί τόπω, βασιλείς τε, ιερείς, αρχιερείς, μοναστάς καί μιγάδας, εν ηλικία πάση παγγενεί, καί αξίωσον αυτούς, τής ουρανίου βασιλείας σου.

 

Τή εκ νεκρών εγέρσει σου Χριστέ, ουκέτι ο θάνατος, κυριεύει τών θανόντων ευσεβώς, διό αιτούμεν εκτενώς, τούς σούς δούλους ανάπαυσον, εν αυλαίς σου, καί εν κόλποις Αβραάμ, τούς εξ, Αδάμ μέχρι σήμερον, λατρεύσαντάς σοι καθαρώς, πατέρας καί αδελφούς ημών, φίλους ομού καί συγγενείς, άπαντα άνθρωπον, τά τού βίου λειτουργήσαντα πιστώς, καί πρός σέ μεταστάντα, πολυειδώς, καί πολυτρόπως ο Θεός, καί αξίωσον τούτους, τής ουρανίου βασιλείας σου.

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Θρηνώ καί οδύρομαι, όταν εννοήσω τόν θάνατον, καί ίδω εν τοίς τάφοις κειμένην τήν κατ' εικόνα Θεού, πλασθείσαν ημίν ωραιότητα, άμορφον, άδοξον, μή έχουσαν είδος, Ώ τού θαύματος! τί τό περί ημάς, τούτο γέγονε μυστήπώς παρεδόθημεν τή φθορά; πώς συνεζεύριον, χθημεν τώ θανάτω; Όντως Θεού προστάξει, ως γέγραπται, τού παρέχοντος τοίς μεταστάσι τήν ανάπαυσιν.

 

Καί νύν... Θεοτοκίον

τό τού Ήχου

 

Ήχον πλ δ'

Αλληλούϊα γ'

 

Στίχ. Μακάριοι ούς εξελέξω, καί προσελάβου, Κύριε.

 

Αλληλούϊα γ'

 

Στίχ. Καί τό μνημόσυνον αυτών εις γενεάν καί γενεάν.

 

Αλληλούϊα γ'

 

Τά Απόστιχα

 

Τά δ' Μαρτυρικά τά τού Ήχου, καί τά β' Νεκρώσιμα, Ιωάννου τού Δαμασκηνού

 

Δόξα... Ήχος πλ. β'

Αρχή μοι καί υπόστασις, τό πλαστουργόν σου γέγονε πρόσταγμα, βουληθείς γάρ εξ αοράτου τε καί όρατής με ζώον συμπήξαι φύσεως, γήθέν μου τό σώμα διέπλασας, δέδωκας δέ μοι ψυχήν, τή θεία σου καί ζωοποιώ εμπνεύσει, διό Σωτήρ τούς δούλους σου, εν χώρα ζώντων, εν σκηναίς Δικαίων ανάπαυσον.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Πρεσβείαις τής Τεκούσης σε, Χριστέ καί τών Μαρτύρων σου, Αποστόλων, Προφητών, Ιεραρχών, Οσίων, καί Δικαίων, καί πάντων τών Αγίων, τούς κοιμηθέντας δούλους σου ανάπαυσον.

 

Απολυτίκιον

Ήχος πλ. δ'

Ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών, καί τό συμφέρον πάσιν απονέμων μόνε Δημιουργέ, ανάπαυσον Κύριε τάς ψυχάς τών δούλων σου, εν σοί γάρ τήν ελπίδα ανέθεντο, τώ ποιητή καί πλάστη καί Θεώ ημών.

Δόξα...

Εν σοί γάρ τήν ελπίδα ανέθεντο, τώ ποιητή καί πλάστη καί Θεώ ημών.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Σέ καί τείχος, καί λιμένα έχομεν, καί πρέσβιν ευπρόσδεκτον, πρός όν έτεκες Θεόν, Θεοτόκε ανύμφευτε, τών πιστών η σωτηρία.

 

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΠΡΩΪ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Ήχον πλ. δ'

Αλληλούϊα γ'

 

Στίχ. Μακάριοι ούς εξελέξω, καί προσελάβου, Κύριε.

 

Αλληλούϊα γ'

 

Στίχ. Αι ψυχαί αυτών εν αγαθοίς αυλισθήσονται.

 

Αλληλούϊα γ'

Απολυτίκιον

Ήχος πλ. δ'

Ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών, καί τό συμφέρον πάσιν απονέμων μόνε Δημιουργέ, ανάπαυσον Κύριε τάς ψυχάς τών δούλων σου, εν σοί γάρ τήν ελπίδα ανέθεντο, τώ ποιητή καί πλάστη καί Θεώ ημών.

Δόξα...

Εν σοί γάρ τήν ελπίδα ανέθεντο, τώ ποιητή καί πλάστη καί Θεώ ημών.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Σέ καί τείχος, καί λιμένα έχομεν, καί πρέσβιν ευπρόσδεκτον, πρός όν έτεκες Θεόν, Θεοτόκε ανύμφευτε, τών πιστών η σωτηρία.

 

Κάθισμα

Ήχος πλ. α'

Ανάπαυσον Σωτήρ ημών, μετά Δικαίων τούς δούλους σου, καί τούτους κατασκήνωσον εν ταίς αυλαίς σου, καθώς γέγραπται, παρορών ως αγαθός, τά πλημμελήματα αυτών, τά εκούσια, καί τά ακούσια, καί πάντα τά εν αγνοία καί γνώσει φιλάνθρωπε.

Θεοτοκίον

Ο εκ Παρθένου ανατείλας τώ κόσμω, Χριστέ ο Θεός, υιούς φωτός δι' αυτής αναδείξας, ελέησον ημάς.

 

Τού αναξίου Θεοδώρου

Ωδή α' Ήχος πλ. δ'

Ο Ειρμός

Άσμα αναπέμψωμεν λαοί, τώ θαυμαστώ Θεώ τώ ημών, απαλλάξαντι τόν Ισραήλ έκ δουλείας, ωδήν επινίκιον άδοντες καί βοώντες, Ασωμέν σοι, τώ μόνω Δεσπότη.

 

Πάντες δυσωπήσωμεν Χριστόν, τελούντες μνήμην σήμερον, τών απ' αιώνος νεκρών, ίνα τού αιωνίου πυρός αυτούς ρύσηται, πίστει κεκοιμημένους, καί ελπίδι ζωής αιωνίου.

 

Βάθει τών κριμάτων σου Χριστέ, πανσόφως σύ προώρισας, εκάστου τέλος ζωής, τόν όρον καί τόν τρόπον, διό ούς εκάλυψε τάφος, εν πάση χώρα, εν τή κρίσει, σώσον Πανοικτίρμον.

 

Όρους τής ζωής ημών ο δούς, διό τούς αφυπνώσαντας εκ τής τού βίου νυκτός, ημέρας ανεσπέρου, υιούς δείξον, Κύριε, Ιερείς ορθοδόξους, Βασιλείς τε, καί πάντα λαόν σου.

 

Ούς περ κατεκάλυψεν υγρά, καί πόλεμος εθέρισε, σεισμος δέ ούς συνέσχε, καί έκτειναν φονώντες, καί πύρ ούς ετέφρωσε, τών πιστών Ελεήμον, εν μερίδι, τάξον τών Δικαίων.

 

Πάντα παρορών τά τής σαρκός, οφλήματα Σωτήρ ημών εν πάση ηλικία, παντός γένους ανθρώπων, πρό τού κριτηρίου σου, στήσον ακατακρίτους, σοί τώ Κτίστη, απολογουμένους.

Δόξα...

Τρία μιάς φύσεως υμνώ, πρόσωπα αυθυπόστατα, αγέννητον Πατέρα, Υιόν τόν γεννηθέντα, καί Πνεύμα τό άγιον, άναρχον βασιλείαν, εξουσίαν, θεότητα μίαν.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Όντως σύ εφάνης ουρανός, επί τής γής μειζότερος, τού ανωτάτου πόλου, ανύμφευτε, τώ Παρθένε, εκ σού γαρ ανέτειλεν, Ήλιος εν κόσμω, ο δεσπόζων, τής δικαιοσύνης.

Καταβασία

Άσμα αναπέμψωμεν λαοί, τώ θαυμαστώ Θεώ τώ ημών, απαλλάξαντι τόν Ισραήλ έκ δουλείας, ωδήν επινίκιον άδοντες καί βοώντες, Ασωμέν σοι, τώ μόνω Δεσπότη.

 

Ωδή β' Ο Ειρμός

Ίδετε, ίδετε, ότι εγώ ειμι ο Θεός υμών, ο πρό τών αιώνων γεννηθείς εκ τού Πατρός, καί εκ τής Παρθένου επ' εσχάτων, πλήν ανδρός κυηθείς, καί λύσας τήν αμαρτίαν, τού προπάτορος Αδάμ, ως φιλάνθρωπος. (Δίς)

 

Ίδετε, ίδετε, ότι εγώ ειμι ο Θεός υμών, ο δικαία κρίσει, πήξας όρους τής ζωής, ο εις αφθαρσίαν, εκ φθοράς προσλαβόμενος, πάντας τούς κοιμηθέντας, επ' ελπίδι αιωνίου αναστάσεως.

 

Ο εκ τών τεσσάρων, περάτων Κύριε, προσλαβόμενος, τούς πιστώς θανέντας, εν θαλάσση, ή εν γή, ή εν ποταμοίς, πηγαίς, ή λίμναις, ή φρέασι, βορά, θηρσί γενομένους, πετεινοίς καί ερπετοίς, πάντας ανάπαυσον.

 

Σού εν τή παλάμη, τά πάντα Κύριε προδιέκρινας, τούς διαλυθέντας, εις στοιχείων τετρακτύν, εν τή παρουσία σου, συμπήξας ανάστησον, πάντα τά εν αγνοία καί γνώσει, συγχωρών αυτοίς οφλήματα.

 

Ώ τής φοβεράς σου, δευτέρας Κύριε επελεύσεως! ότι ως εν είδει αστραπής, επί τής γής ήκων αναστήσεις, πάν τό πλάσμα σου κρίνεσθαι, τούς πίστει σοι, τότε βιώσαντας, υπαντώντάς σοι, συνείναι καταξίωσον.

Δόξα...

Υπερτελεστάτη μονάς, υπέρθεε, Τρισυπόστατε, αγέννητε Πάτερ, καί Υιέ μονογενές, Πατρος εκπορευθέν, δι' Υιού δέ φανέν, Πνεύμα εκ ουσία μία καί φύσις, κυριότης βασιλεία, σώσον πάντας ημάς.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Άρρητον τό θαύμα, τής σης κυήσεως Μητροπάρθενε, πώς γάρ καί λοχεύεις, καί αγνεύεις εν ταυτώ; πώς παιδοτοκείς, καί αγνοείς πείραν όλως ανδρός; ως οίδεν ο υπέρ φύσιν εκ σού και νοπρεπώς, Λόγος Θεού γεννηθείς.

Καταβασία

Ίδετε, ίδετε, ότι εγώ ειμι ο Θεός υμών, ο πρό τών αιώνων γεννηθείς εκ τού Πατρός, καί εκ τής Παρθένου επ' εσχάτων, πλήν ανδρός κυηθείς, καί λύσας τήν αμαρτίαν, τού προπάτορος Αδάμ, ως φιλάνθρωπος.

 

Ωδή γ' Ο Ειρμός

Ο στερεώσας εν τή χειρί σου, Λόγε Θεού τους ουρανούς εν τω φωτισμώ, τής σής αληθούς επιγνώσεως, στερέωσον καί ημών, τών επί σοί πεποιθότων τάς καρδίας.

 

Τούς διανύσαντας τόν τού βίου, δρόμον εν δόξη ευσεβεί, τής δικαιοσύνης αναδύσασθαι στέφανον, αξίωσον ο Θεός, τών αιωνίων αγαθών απολαύσαι.

 

Τούς αιφνιδίως αναρπασθέντας, καταφλεχθέντας αστραπαίς, καί εναποψύξαντας εκ κρύους, καί πάσης πληγής, ανάπαυσον ο Θεός, ότε τά πάντα εν πυρί δοκιμάσης.

 

Τήν αειτάραχον τούς τού βίου, θάλασσαν πλεύσαντας Χριστέ, εν τώ τής αφθάρτου σου, ζωής καταξίωσον, λιμένι καταδραμείν, τούς ορθοδόξω ζωή κυβερνηθέντας.

 

Ούς πάσα φύσις τών εναλίων, καί πετεινών τού ουρανού, έλαβε κατάβρωμα Χριστέ, τοίς σοίς κρίμασιν, ανάστησον ο Θεός, εν τή εσχάτη ημέρα μετά δόξης.

Δόξα...

Νοητικώς τήν θείαν Μονάδα, ως τρία Πρόσωπα απλώς, άμα τώ τεμείν επισυνάπτω τά άτομα, ως τάχος γάρ αστραπής τρισσολαμπούσα, οράται εις Ενάδα.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Ακατανόητόν σου τό θαύμα, πλήν γάρ ανδρός κυοφορείς, καί τήν παρθενίαν σου Αγνή φρουρείς τίκτουσα, διό Αγγέλων πληθύς, καί βροτών γένος, υμνεί σε εις αιώνας.

Καταβασία

Ο στερεώσας εν τή χειρί σου, Λόγε Θεού τους ουρανούς εν τω φωτισμώ, τής σής αληθούς επιγνώσεως, στερέωσον καί ημών, τών επί σοί πεποιθότων τάς καρδίας.

 

Κάθισμα Ήχος πλ. α'

Τόν συνάναρχον Λόγον

Ο δι' ημάς υπομείνας Σταυρόν καί θάνατον, καί νεκρώσας τόν Άδην, καί συνεγείρας νεκρούς, τούς μεταστάντας έξ ημών, Σώτερ ανάπαυσον, ως φιλάνθρωπος Θεός, καί τή φρικτή καί φοβερά, ελεύσει σου Ζωοδότα, ως έχων πλήθος ελέους, τής βασιλείας σου αξίωσον. (Δίς)

Θεοτοκίον

Τήν ταχείάν σου σκέπην, καί τήν βοήθειαν, καί τό έλεος δείξον, επί τούς δούλους σου, καί τά κύματα αγνή καταπράϋνον, τών ματαίων λογισμών, καί τήν πεσούσάν μου ψυχήν, ανάστησον Θεοτόκε, οίδα γάρ οίδα Παρθένε, ότι ισχύεις όσα καί βούλεσαι.

 

Ωδή δ' Ο Ειρμός

Εξ όρους κατασκίου, Λόγε ο Προφήτης, τής μόνης Θεοτόκου, μέλλοντος σαρκούσθαι, θεοπτικώς κατενόει, καί τώ φόβω, εδοξολόγει σου τήν δύναμιν. (Δίς)

 

Πατέρων προπατόρων, πάππων καί προπάππων, εκ τών απ' αρχής, καί μέχρι τών εσχάτων, εν ευνομία θανέντων, καί ευπιστία, πάντων μνημόνευσον Σωτήρ ημών.

 

Εν όρει, έν οδώ, έν τάφοις, έν ερήμοις, τόν βίον καταλύσαι, φθάσαντας εν πίστει, μοναδικούς τε, μιγάδας, νέους, πρεσβύτας, μετά αγίων Χριστέ σκήνωσον.

 

Εκ λύπης καί χαράς, ελθούσης παρ' ελπίδα, τούς πίστει παρευθύς, αλλάξαντας τόν βίον, ευημερία παθόντας, ή δυσπραγία, πάντας ανάπαυσον Σωτήρ ημών.

 

Ούς ανείλε ψύξ, καί ίππος συναρπάσας, χάλαζα, χιών, καί όμβρος πλεονάσας, ούς δέ απέπνιξε πλίνθος, ή χούς συνέσχε, Χριστέ Σωτήρ ημών ανάπαυσον.

Δόξα...

Ξένον ότι έν καί τρία η θεότης, όλη καθ' ενός, προσώπου αμερίστως, Πατήρ γάρ Υιός, καί άγιον Πνεύμα εστί, τά προσκυνούμενα, ως είς δέ Θεός.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Ίθυνον ημάς, ευχαίς σου κυβερνώσα, κλυδωνιζομένους, σάλω αμαρτίας, εις σωτηρίους λιμένας Κυριοτόκε, εκλυτρουμένη εκ παντοίων δεινών.

Καταβασία

Εξ όρους κατασκίου, Λόγε ο Προφήτης, τής μόνης Θεοτόκου, μέλλοντος σαρκούσθαι, θεοπτικώς κατενόει, καί τώ φόβω, εδοξολόγει σου τήν δύναμιν.

 

Ωδή ε' Ο Ειρμός

Ορθρίζει τό πνεύμά μου, πρός σέ ό Θεός, διότι φώς τά προστάγματα, τής παρουσίας σου, εν αυτοίς ούν καταύγασον, τόν νούν ημών Δέσποτα, καί οδήγησον, έν τρίβω ζωής. (Δίς)

 

Εκάστου μνημόσυνα, τών θανόντων ευσεβώς, εκ τού αιώνος Κύριε, ποιούμενοι σήμερον, εκτενώς σοι βοώμεν, Πάντας ανάπαυσον, μετά τών αγίων σου.

 

Εκ πάσης ούς έλαβες, γενεάς καί γενεάς, έν βασιλεύσιν, εν άρχουσιν, ή έν μονάζουσιν, ορθοδόξως Οικτίρμον, τής αιωνίου λύτρωσαι κολάσεως.

 

Απάντων ών έπλασας, τά συμφέροντα ειδώς, ούς παρεχώρησας Κύριε, αθρόοις συμπτώμασι, παρ' ελπίδα τεθνάναι, ρύσαι κολάσεως πάσης ο Θεός ημών.

 

Πυρός αεί φλέγοντος, καί εκ σκότους αφεγγούς, βρυγμού οδόντων, καί σκώληκος, αλήκτως κολάζοντος, καί πάσης τιμωρίας, ρύσαι Σωτήρ ημών, πάντας τούς θανέντας πιστώς.

Δόξα...

Ομόθρονε, άναρχε, τρισυπόστατε μονάς, η διαιρέσει τήν ένωσιν, καί έμπαλιν έχουσα, τοίς προσώποις τήν φύσιν, εις έν ημάς σύναψον, θέλημα τών σών εντολών.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Υπέρ τά πυρίμορφα, Σεραφίμ ώφθης, Αγνή τιμιωτέρα κυήσασα, τόν τούτοις απρόσιτον, Ιησούν τόν Σωτήρα, σαρκώσει Θεώσαντα, τών γηγενών τό φύραμα.

Καταβασία

Ορθρίζει τό πνεύμά μου, πρός σέ ό Θεός, διότι φώς τά προστάγματα, τής παρουσίας σου, εν αυτοίς ούν καταύγασον, τόν νούν ημών Δέσποτα, καί οδήγησον, έν τρίβω ζωής.

 

Ωδή ς' Ο Ειρμός

Συνεχόμενον δέξαι με φιλάνθρωπε, εκ πταισμάτων πολλών, προσπίπτοντα τοίς οικτιρμοίς σου, ως τόν Προφήτην Κύριε, καί σώσόν με.

 

Τού θανάτου ο λύσας, τάς οδύνας παθών, αρχηγέ τής ζωής, ο Θεός ημών, τούς εξ αιώνος κεκοιμημένους, δούλους σου ανάπαυσον.

 

Τοίς αρρήτοις κρίμασιν, ούς έκτειναν, φαρμακοποσίαι, δηλητήρια, οστώδεις πνίξεις, μετά Αγίων, Κύριε ανάπαυσον.

 

Όταν κρίνης τά σύμπαντα, εστώτα γυμνά, τετραχηλισμένα πρό προσώπου σου, τότε Οικτίρμον, φείσαι τών λατρευσάντων σοι πιστώς ο Θεός.

 

Τή εσχάτη ούν σάλπιγγι, σαλπίζοντος, τού σού Αρχαγγέλου, εις ανάστασιν ζωής απάντων, τότε Χριστε τούς δούλους σου ανάπαυσον.

 

Εξ αιώνος ούς έλαβες, πιστούς ο Θεός, γένος άπαν, βροτών καταξίωσον, εις τούς αιώνας, μετά τών θεραπόντων σου δοξάζειν σε.

Δόξα...

Θεαρχία τρισάγιε, ομόθρονε, ο Πατήρ ο Υιός, σύν τώ πνεύματι, σύ εί Θεός μου, ο παντοκρατορία σου συνέχων τό πάν.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Εκ τής ρίζης ανέτειλε, σού άνθος ζωής Ιεσσαί προπάτορ, ανασκίρτησον, ο σώζων κόσμον εκ τής αγνής Νεάνιδος, Χριστός ο Θεός.

Καταβασία

Συνεχόμενον δέξαι με φιλάνθρωπε, εκ πταισμάτων πολλών, προσπίπτοντα τοίς οικτιρμοίς σου, ως τόν Προφήτην Κύριε, καί σώσόν με.

 

Κοντάκιον

Ήχος πλ. δ'

Μετά τών Αγίων ανάπαυσον Χριστέ, τάς ψυχάς τών δούλων σου, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Ο Οίκος

Αυτός μόνος υπάρχεις αθάνατος, ο ποιήσας καί πλάσας τόν άνθρωπον, οι βροτοί ούν εκ γής διεπλάσθημεν, καί εις γήν τήν αυτήν πορευσόμεθα, καθώς εκέλευσας ο πλάσας με, καί ειπών μοι, Ότι γή εί, καί εις γήν απελεύση, όπου πάντες βροτοί πορευσόμεθα, επιτάφιον θρήνον ποιούντες ωδήν τό, Αλληλούϊα.

 

Συναξάριον

Tή αυτή ημέρα, μνείαν πάντων τών απ' αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς, επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν.

Στίχοι

          Αμνημόνησον πταισμάτων νεκροίς, Λόγε,

          Τά χρηστά νεκρά σπλάγχνα σου μή δεικνύων.

 

Τάς τών προαναπαυσαμένων ψυχάς καταταξον, Δέσποτα Χριστέ, εν ταίς τών Δικαίων σου σκηναίς, καί ελέησον ημάς, ως μόνος αθάνατος, Αμήν.

 

Ωδή ζ' Ο Ειρμός

Ο εν αρχή, τήν γήν θεμελιώσας, καί ουρανούς τώ λόγω, στερεώσας, ευλογητός εί εις τούς αιώνας Κύριε, ο Θεός τών Πατέρων ημών.

 

Τών ευσεβώς, εξ αιώνος θανέντων, μνημόσυνα εκτελούντες βοώμεν, Ευλογητός εί εις τούς αιώνας Κύριε, ο Θεός τών Πατέρων ημών.

 

Τών ευσεβώς, εξαπίνης θανέντων, καί εκβολής παντοδαπής ριφείσης, σιδήρου, ξύλου, παντοίου λίθου, ανάπαυσον ο Θεός, κεκοιμημένους πιστούς.

 

Εν τή φρικτή, ελεύσει σου Οικτίρμον, εκ δεξιών τών προβάτων σου στήσον, τούς ορθοδόξως σοι εν βίω λει τουργήσαντας Χριστέ, καί μεταστάντας πρός σέ.

 

Εν τώ χορώ, Χριστέ τών εκλεκτών σου, κατάταξον τούς σούς δούλους βοάν σοι, Ευλογητός εί εις τούς αιώνας Κύριε, ο Θεός τών Πατέρων ημών.

 

Ο από γής, τόν χούν δημιουργήσας, τό τής σαρκός, καί Πνεύματι ζωώσας, Σωτήρ οικτίρμων, ούς προσελάβου ανάπαυσον ο Θεός, εν τή αγήρω ζωή.

Δόξα...

Οία τρισίν, ηλίοις η θεότης, μιά φωτός συγκράσει ανυμνείσθω, Πατήρ Υιός τε, καί θείον Πνεύμα, εν τή φύσει, αλλά τρία υποστάσεσι.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Δαυϊτικόν, μελωδούμέν σοι άσμα, όρος Θεού, σέ καλούντες Παρθένε, εν ώ οικήσας σαρκί ο Λόγος, εθεούργησεν ημάς, πνευματικώς εν αυτώ.

Καταβασία

Ο εν αρχή, τήν γήν θεμελιώσας, καί ουρανούς τώ λόγω, στερεώσας, ευλογητός εί εις τούς αιώνας Κύριε, ο Θεός τών Πατέρων ημών.

 

Ωδή η' Ο Ειρμός

Τόν εν όρει, αγίω δοξασθέντα, καί εν βάτω, πυρί τό τής Αειπαρθένου, τώ Μωϋσή μυστήριον γνωρίσαντα, Κύριον υμνείτε, καί υπερυψούτε εις πάντας τούς αιώνας. (Δίς)

 

Ο εκτρίψας, πρώην σκιάν θανάτου, ανα τείλας, ως Ήλιος εκ τάφου, υιούς τής αναστάσεώς σου ποίησον, Κύριε τής δόξης, πάντας τούς θανέντας, εν πίστει εις αιώνας.

 

Τών αδήλων, καί κρυφίων ο γνώστης, όταν μέλλης, εκκαλύπτειν τού σκότους, τά έργα, καί βουλάς τών καρδιών ημών, τότε μή συνάρης, λόγον μετά πάντων, τών πίστει κοιμηθέντων.

 

Όταν μέλλης, καθίσαι επί θρόνου, καί κελεύσης, εις κρίσιν παραστήναι, τούς εξ εσχάτων γής διά τής σάλπιγγος, συναθροιζομένους, τότε φείσαι πάντων, Χριστέ ως ελεήμων.

 

Τούς θανέντας, άφνω εκ συμπτωμάτων, εκ βοής τε σφοδράς καί τάχους δρόμου, ραπίσματος, πυγμής τε καί λακτίσεως, Κύριε τής δόξης, πίστει κοιμηθέντας, άνες εις τούς αιώνας.

 

Ευλογούμεν Πατέρα, Υιόν, καί Άγιον Πνεύμα.

 

Ως Μονάδα, τή ουσία υμνώ σε, ως Τριάδα, τοίς προσώποις σε, σέβω, Πάτερ Υιέ καί Πνεύμα τό πανάγιον, άναρχον τό κράτος, τής σής βασιλείας, δοξάζω εις αιώνας.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Ρείθρου ζώντος, πηγή εσφραγισμένη, ανεδείχθης, Θεοτόκε Παρθένε, ανάνδρως, γάρ τόν Κύριον γεννήσασα, τής αθανασίας, τούς πιστούς ποτίζεις, τό νάμα εις αιώνας.

 

Αινούμεν, ευλογούμεν καί προσκυνούμεν...

 

Καταβασία

Τόν εν όρει, αγίω δοξασθέντα, καί εν βάτω, πυρί τό τής Αειπαρθένου, τώ Μωϋσή μυστήριον γνωρίσαντα, Κύριον υμνείτε, καί υπερυψούτε εις πάντας τούς αιώνας.

 

Ωδή θ' Ο Ειρμός

Τόν προδηλωθέντα εν όρει τώ Νομοθέτη, εν πυρί καί βάτω, τόκον τόν τής Αειπαρθένου, εις ημών τών πιστών σωτηρίαν, ύμνοις ασιγήτοις μεγαλύνομεν.

 

Ένθα ευφραινομένων εστίν η κατοικία, τών Αγίων σου Κύριε, πάντας τούς απ' αιώνος, κεκοιμημένους εν πίστει τε καί ελπίδι, αγαλλιασθήναι καταξίωσον.

 

Τούς θεομηνία, θανατικών εκτριβέντας, κεραυνών παντοίων, εξ ουρανού ενεχθέντων, γής σχισθείσης, επικλυσάσης θαλάσσης πάντας τούς πιστούς, Χριστέ ανάπαυσον.

 

Πάσαν ηλικίαν, πρεσβύτας καί νεανίσκους, νέους καί εφήβους, παίδας, καί τά άωρα βρέφη, αρρενικήν φύσιν τε καί θηλείαν, ανάπαυσον ο Θεός, ούς προσελάβου πιστούς.

 

Τούς εξ ιοβόλων δηγμάτων κεκοιμημένους, καταπόσεως όφεων, συμπατήσεως ίππων καί εκ πνιγμού, καί αγχόνης τού πέλας, πίστει σοι λατρεύσαντας ανάπαυσον.

 

Έκαστον κατ' όνομα, τών εν πίστει θανέντων, από τού αιώνος, καί γενεών καί γενεάς, ακατακρί τως παρασταθήναί σοι τότε, εν τή παρουσία σου αξίωσον.

Δόξα...

Ο είς εν Τριάδι Θεός, δόξα σοι απαύστως, ει γάρ καί Θεός έκαστον, αλλ' είς τή φύσει πέλει, ο Πατήρ ο Υιός και τό Πνεύμα, τοίς τρισοφαέσιν ιδιώμασι.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Υπέρ νούν ο τόκος σου, γεννάς γάρ τόν προόντα, καί γαλουχείς αφράστως, τόν τροφοδότην τού κόσμου, ανακλίνεις τόν τού παντός συνοχέα, Χριστόν μόνον λυτρωτήν ημών Πανάμωμε.

Καταβασία

Τόν προδηλωθέντα εν όρει τώ Νομοθέτη, εν πυρί καί βάτω, τόκον τόν τής Αειπαρθένου, εις ημών τών πιστών σωτηρίαν, ύμνοις ασιγήτοις μεγαλύνομεν.

 

Εξαποστειλάριον

Ο ουρανόν τοίς άστροις

Ο καί νεκρών καί ζώντων, εξουσιάζων ως Θεός, ανάπαυσον τούς σούς δούλους, εν ταίς σκηναίς τών εκλεκτών, ει γάρ καί ήμαρτον Σώτερ, αλλ' ουκ απέστησαν εκ σού.

Έτερον

Γυναίκες ακουτίσθητε

Ανάπαυσον τούς δούλους σου, εν χώρα ζώντων Κύριε, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη ομού καί στεναγμός, ίλαθι ως φιλάνθρωπος, άπερ εν βίω ήμαρτον, μόνος γάρ αναμάρτητος, υπάρχεις καί ελεήμων, νεκρών καί ζώντων Δεσπότης.

Θεοτοκίον Όμοιον

Μαρία θεονύμφευτε, Χριστόν απαύστως πρέσβευε, υπερ ημών τών σών δούλων, σύν θεηγόροις Προφήταις, καί τών Μαρτύρων δήμοις τε, Ιεραρχών Οσίων τε, καί πάντων τε τών Δικαίων, συγκληρονόμους γενέσθαι, τής ουρανών βασιλείας.

 

Εις τούς Αίνους

Στιχηρά Προσόμοια

 

Ήχος πλ. δ'

Ο εν Εδέμ Παράδεισος

Δεύτε πρό τέλους πάντες Αδελφοί, τόν χούν ημών βλέποντες, καί τής φύσεως ημών τό ασθενές, καί τήν ευτέλειαν ημών, καί τό τέλος οψώμεθα, καί τά όργανα τού σκεύους τής σαρκός, καί ότι κόνις ο άνθρωπος, βρώμα σκωλήκων καί φθορά, ότι ξηρά τά οστά ημών, όλως μή έχοντα πνοήν, τούς τάφους κατίδωμεν, πού η δόξα; πού τό κάλλος τής μορφής; πού η εύλαλος γλώσσα;πού η οφρύς; ή πού ο οφθαλμός; πάντα κόνις καί σκιά, διό φείσαι Σωτήρ πάντων ημών.

 

Τί απατάται άνθρωπος αυχών, τί μάτην ταράττεται, ο πηλός, καί μετ' ολίγον ο αυτός; τί ου λογίζεται ο χούς, ότι κόνις τό φύραμα, καί σαπρίας καί φθοράς αποβολή; Ει ούν πηλός εσμέν άνθρωποι, τί προστετήκαμεν τή γή; καί ει Χριστού εσμέν σύμφυτοι, τί ου προστρέχομεν αυτώ, καί όλην αφέμενοι τήν επίκηρον καί ρέουσαν ζωήν, τή ζωή τή αφθάρτω, ακολουθούντες; ήτις εστίν ο Χριστός, ο φωτισμός τών ψυχών ημών.

 

Ο τή χειρί σου πλάσας τόν Αδάμ, καί στήσας μεθόριον, αφθαρσίας, καί θνητότητος Σωτήρ, καί τής εν χάριτι ζωής, τής φθοράς απαλλάξας τε, πρός τήν πρώτην μεταθέμενος ζωήν, αυτός τούς δούλους σου Δέσποτα, ούς προσελάβου εξ ημών, μετά Δικαίων ανάπαυσον, καί εν χορώ τών εκλεκτών, καί τούτων τά ονόματα, μεταγράψας εν βίβλω τής ζωής, εν φωνή Αρχαγγέλου, εξαναστήσας σάλπιγγος ηχοί, καταξίωσον αυτούς, τής ουρανίου βασιλείας σου.

 

Χριστός ανέστη λύσας τών δεσμών, Αδάμ τόν πρωτόπλαστον, καί τού Άδου καταλύσας τήν ισχύν, θαρσείτε πάντες οι νεκροί, ενεκρώθη ο θάνατος, εσκυλεύθη καί ο Άδης σύν αυτώ, καί ο Χριστός εβασίλευσεν, ο σταυρωθείς καί αναστάς, αυτός ημίν εχαρίσατο, τήν αφθαρσίαν τής σαρκός, αυτός ανιστά ημάς, καί δωρείται τήν ανάστασιν ημίν, καί τής δόξης εκείνης, μετ' ευφροσύνης πάντας αξιοί, τούς εν πίστει ακλινεί, πεπιστευκότας θερμώς επ' αυτώ.

Δόξα... Νεκρώσιμον Ήχος β'

Ως άνθος μαραίνεται, καί ως όναρ παρέρχεται, καί διαλύεται πάς άνθρωπος, πάλιν δέ ηχούσης τής σάλπιγγος, νεκροί ως εν συσσεισμώ πάντες αναστήσονται, πρός τήν σήν υπάντησιν Χριστέ ο Θεός, Τότε Δέσποτα, ούς μετέστησας εξ ημών, έν ταίς τών Αγίων σου κατάταξον σκηναίς, τά πνεύματα Δέσποτα τών σών δούλων αεί.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Χαίρε Μαρία Θεοτόκε, ο ναός ο ακατάλυτος, μάλλον δέ ο άγιος, καθώς βοά ο Προφήτης, Άγιος ο ναός σου, θαυμαστός εν δικαιοσύνη.

 

Απόστιχα

 

Τά κατά τόν τυχόντα Ήχον Στιχηρά Προσόμοια τού Θεοφάνους

 

Δόξα... Νεκρώσιμον

Τού Δαμασκηνού Ήχος πλ. β'

Άλγος τώ Αδάμ εχρημάτισεν, η τού ξύλου απόγευσις, πάλαι εν Εδέμ, ότε όφις ιόν εξηρεύξατο, δι' αυτού γάρ εισήλθεν ο θάνατος, παγγενή κατεσθίων τόν άνθρωπον, αλλ' ελθών ο Δεσπότης, καθείλε τόν δράκοντα, καί ανάπαυσιν ημίν εδωρήσατο, Πρός αυτόν ούν βοήσωμεν, Φείσαι Σωτήρ, καί ούς προσελάβου, μετά τών εκλεκτών σου ανάπαυσον.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Σύ εί ο Θεός ημών, ο εν σοφια τά πάντα δημιουργών, καί πληρών, Προφήτας εξαπέστειλας Χριστέ, προφητεύσαί σου τήν παρουσίαν, καί Αποστόλους, κηρύξαί σου τά μεγαλεία, καί οι μέν προεφήτευσαν τήν έλευσίν σου, οι δέ τώ Βαπτίσματι εφώτισαν τά έθνη, Μάρτυρες δέ παθόντες, έτυχον ών περ επόθουν, καί πρεσβεύει σοι ο χορός τών αμφοτέρων, σύν τή Τεκούση σε, Ανάπαυσον ο Θεός, ψυχάς άς προσελάβου, καί ημάς καταξίωσον τής βασιλείας σου, ο Σταυρόν υπομείνας, δι' εμέ τόν κατάκριτον, ο λυτρωτής μου, καί Θεός.

 

Απολυτίκιον

Ήχος πλ. δ'

Ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών, καί τό συμφέρον πάσιν απονέμων μόνε Δημιουργέ, ανάπαυσον Κύριε τάς ψυχάς τών δούλων σου, εν σοί γάρ τήν ελπίδα ανέθεντο, τώ ποιητή καί πλάστη καί Θεώ ημών.

Δόξα...

Εν σοί γάρ τήν ελπίδα ανέθεντο, τώ ποιητή καί πλάστη καί Θεώ ημών.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Σέ καί τείχος, καί λιμένα έχομεν, καί πρέσβιν ευπρόσδεκτον, πρός όν έτεκες Θεόν, Θεοτόκε ανύμφευτε, τών πιστών η σωτηρία.

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

 

Τά Τυπικά, καί εν τοίς Μακαρισμοίς, εκ τού Κανόνος τού Τριωδίου, Ωδή γ' καί ς'.

 

Προκείμενον Ήχος πλ. β'

Αι ψυχαί αυτών εν αγαθοίς αυλισθήσονται.

Στίχ. Πρός σε Κύριε κεκράξομαι, ο Θεός μου.

 

Πρός Κορινθίους Α' Επιστολής Παύλου τό Ανάγνωσμα

(Κεφ Ι' 23-28)

Αδελφοί, πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει, Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα οικοδομεί, Μηδείς τό εαυτού ζητείτω, αλλά τό τού ετέρου έκαστος, Πάν τό εν μακέλλω πωλούμενον εσθίετε, μηδέν ανακρίνοντες διά τήν συνείδησιν, τού γάρ Κυρίου η γή, καί τό πλήρωμα αυτής, Ει δέ τις καλεί υμάς τών απίστων, καί θέλετε πορεύεσθαι, πάν τό παρατιθέμενον υμίν εσθίετε, μηδέν ανακρίνοντες διά τήν συνείδησιν, Εάν δέ τις υμίν είπη, Τούτο ειδωλόθυτόν εστι, μή εσθίετε, δι' εκείνον τόν μηνύσαντα, καί τήν συνείδησιν αυτού, τού γάρ Κυρίου η, γή, καί τό πλήρωμα αυτής.

Έτερος εις Κοιμηθέντας

Πρός Θεσσαλονικείς Α' Επιστολής Παύλου τό Ανάγνωσμα

(Κεφ Δ' 13-17)

Αδελφοί, ου θέλω υμάς αγνοείν περί τών κεκοιμημένων, ίνα μή λυπήσθε, καθώς καί οι λοιποί οι μή έχοντες ελπίδα, Ει γάρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε καί ανέστη, ούτω καί ο Θεός τούς κοιμηθέντας διά τού Ιησού άξει σύν αυτώ, Τούτο γάρ υμίν λέγομεν εν λόγω Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι, εις τήν παρουσίαν τού Κυρίου, ου μή φθάσωμεν τούς κοιμηθέντας, ότι αυτός ο Κύριος εν κελεύσματι, εν φωνή Αρχαγγέλου, καί εν σάλπιγγι Θεού, καταβήσεται απ' ουρανού, καί οι νεκροί εν Χριστώ αναστήσονται πρώτον, έπειτα ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι, άμα σύν αυτοίς αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις, εις απάντησιν τού Κυρίου εις αέρα, καί ούτω πάντοτε σύν Κυρίω εσόμεθα.

 

Αλληλούϊα Ήχος πλ. β'

Μακάριοι, ούς εξελέξω, καί προσελάβου.

Στίχ. Καί τό μνημόσυνον αυτών εις γενεάν καί γενεάν.

 

Ευαγγέλιον Εκ τού κατά Λουκάν

Είπεν ο Κύριος, Βλέπετε μή πλανηθήτε...

Έτερον εις Κοιμηθέντας

Κατά Ιωάννην

Είπεν ο Κύριος πρός τούς εληλυθότας πρός αυτόν Ιουδαίους, Αμήν, αμήν λέγω υμίν...

 

Κοινωνικόν

Μακάριοι ούς εξελέξω, καί προσελάβου Κύριε, καί τό μνημόσυνον αυτών εις γενεάν καί γενεάν, Αλληλούϊα.

t21top

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

 

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΕΣΠΕΡΑΣ

 

ΕΙΣ ΤΟ ΛΥΧΝΙΚΟΝ

 

Μετά τόν Προοιμιακόν Ψαλμόν, η Συνήθης Στιχολογία, εις δέ τό, Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχ. ι' καί ψάλλομεν Στιχηρά Αναστάσιμα τής Οκτωήχου στ' καί τά εφεξής Προσόμοια τού Τριωδίου δ'.

 

Ήχος πλ. β' Όλην αποθέμενοι

Όταν μέλλης έρχεσθαι, κρίσιν δικαίαν ποιήσαι, Κριτά δικαιότατε, επί θρόνου δόξης σου καθεζόμενος ποταμός πύρινος, πρό τού σού Βήματος καταπλήττων έλκει άπαντας, παρισταμένων σοι, τών επουρανίων Δυνάμεων, ανθρώπων κρινομένων τε, φόβω καθ' ά έκαστος έπραξε, τότε ημών φείσαι, καί μοίρας καταξίωσον Χριστέ, τών σωζομένων ως εύσπλαγχνος, πίστει δυσωπούμέν σε.

 

Βίβλοι ανοιγήσονται, φανερωθήσονται πράξεις, ανθρώπων επίπροσθεν, τού αστέκτου Βήματος, διηχήσει δέ, η κοιλάς άπασα, φοβερώ βρύγματι, τού κλαυθμώνος, πάντας βλέπουσα τούς αμαρτήσαντας, ταίς αιωνιζούσαις κολάσεσι, τή κρίσει τή δικαία σου, παραπεμπομένους, καί άπρακτα, κλαίοντας Οικτίρμον, διό σε δυσωπούμεν αγαθέ, Φείσαι ημών τών υμνούντων σε, μόνε Πολυέλεε.

 

Ηχήσουσι σάλπιγγες, καί κενωθήσονται τάφοι, καί εξαναστήσεται, τών ανθρώπων τρέμουσα, φύσις άπασα, οι καλά πράξαντες εν χαρά χαίρουσι, προσδοκώντες μισθόν λήψεσθαι, οι αμαρτήσαντες, τρέμουσι δεινώς ολολύζοντες, εις κόλασιν πεμπόμενοι, καί τών εκλεκτών χωριζόμενοι, Κύριε τής δόξης, οικτείρησον ημάς ως αγαθός, καί τής μερίδος αξίωσον, τών ηγαπηκότων σε.

 

Κλαίω καί οδύρομαι, όταν εις αίσθησιν έλθω, τό πύρ τό αιώνιον, σκότος τό εξώτερον, καί τόν τάρταρον, τόν δεινόν σκώληκα, τόν βρυγμόν αύθις τε, τών οδόντων, καί τήν άπαυστον, οδύνην μέλλουσαν, έσεσθαι τοίς άμετρα πταίσασι, καί σέ τόν Υπεράγαθον, γνώμη πονηρά παροργίσασιν ών εις τε καί πρώτος, υπάρχω ο ταλαίπωρος εγώ, αλλά Κριτά τώ ελέει σου, σώσόν με ως εύσπλαγχνος.

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Όταν τίθωνται θρόνοι, καί ανοίγωνται βίβλοι, καί Θεός εις κρίσιν καθέζηται, ώ ποίος φόβος τότε!. Αγγέλων παρισταμένων εν φόβω, καί ποταμού πυρός έλκοντος, τί ποιήσομεν τότε οί εν πολλαίς αμαρτίαις υπεύθυνοι άνθρωποι; Όταν δέ ακούσωμεν καλούντος αυτού, τούς ευλογημένους τού Πατρός εις βασιλείαν, αμαρτωλούς δέ αποπέμποντος εις κόλασιν, τίς υποστήσεται τήν φοβεράν εκείνην απόφασιν, Αλλά μόνε φιλάνθρωπε Σωτήρ, ο Βασιλεύς τών αιώνων, πρίν τό τέλος φθάση, διά τής μετανοίας επιστρέψας ελέησόν με.

 

Καί νύν... Θεοτοκίον, τό τής Οκτωήχου

 

Είσοδος, Φώς Ιλαρόν, καί τό Προκείμ. Ο Κύριος εβασίλευσεν καί τά λοιπά.

 

Εις τήν Λιτήν

 

Δόξα... Ιδιόμελον Ήχος βαρύς

Τάς τού Κυρίου γνόντες εντολάς ούτω πολιτευθώμεν. πεινώντας διαθρέψωμεν, διψώντας ποτίσωμεν, γυμνούς περιβαλώμεθα ξένους, συνεισαγάγωμεν, ασθενούντας, καί τούς εν φυλακή, επισκεψώμεθα, ίνα είπη καί πρός ημάς, ο μέλλων κρίναι πάσαν τήν γήν, Δεύτε οί ευλογημένοι τού πατρός μου, κληρονομήσατε, τήν ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Υπό τήν σήν Δέσποινα σκέπην, πάντες οι γηγενείς, προσπεφευγότες βοώμέν σοι, Θεοτόκε η ελπίς ημών, ρύσαι ημάς, εξ αμέτρων πταισμάτων, καί σώσον τάς ψυχάς ημών.

 

Απόστιχα τής Οκτωήχου τά κατ' Αλφάβητον

 

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Οίμοι μέλαινα ψυχή! έως πότε τών κακών ουκ εκκόπτεις; έως πότε τή ραθυμία κατάκεισαι; τί ουκ ενθυμή τήν φοβεραν ώραν τού θανάτου; τί ου τρέμεις όλη τό φρικτόν Βήμα τού Σωτήρος; άρα τί απολογήση, ή τί αποκριθήση; τά έργα σου παρίστανται πρός έλεγχόν σου, αι πράξεις σου ελέγχουσι κατηγορούσαι, λοιπόν ώ ψυχή, ο χρόνος εφέστηκε, δράμε, πρόφθασον, πίστει βόησον. Ήμαρτον Κύριε, ήμαρτόν σοι, αλλ' οίδα φιλάνθρωπε τό εύσπλαγχνόν σου, ο ποιμήν ο καλός, μή χωρίσης με, τής εκ δεξιών σου παραστάσεως, διά τό μέγα σου έλεος.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Ανύμφευτε Παρθένε, η τόν Θεόν αφράστως συλλαβούσα σαρκί, Μήτηρ Θεού τού Υψίστου, σών οικετών παρακλήσεις, δέχου Πανάμωμε, η πάσι χορηγούσα, καθαρισμόν τών πταισμάτων, νύν τάς ημών ικεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθήναι πάντας ημάς.

 

Απολυτίκιον Θεοτόκε Παρθένε, καί η λοιπή Ακολουθία τής Αγρυπνίας. Γίνεται δέ καί Ανάγνωσις εις τόν Πραξαπόστολον.

 

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΪ

 

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Μετά τόν Εξάψαλμον εις τό, Θεός Κύριος, τό Απολυτίκιον Αναστάσιμον καί τής Θεοτόκου. Είτα η συνήθης Στιχολογία καί μετ αυτήν αναγινώσκομεν τόν Περί Φιλοπτωχείας λόγον τού θεολόγου εις δόσεις γ', ου η αρχή.

 

Άνδρες αδελφοί καί συμπένητες

 

Αναβαθμοί τού Ήχoυ, καί τό Εωθινόν ενδιάτακτoν Ευαγγέλιον.

 

Μετά δέ τόν Ν'

 

Δόξα... Ήχος πλ. δ'

Τής μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα, ορθρίζει γάρ τό πνεύμά μου, πρός ναόν τόν άγιόν σου, ναόν φέρον τού σώματος, όλον εσπιλωμένον, αλλ' ως οικτίρμων κάθαρον, ευσπλάγχνω σου ελέει.

Καί νύν... Θεοτοκίοv

Ήχος ο αυτός

Τής σωτηρίας εύθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε, αισχραίς γάρ κατερρύπωσα, τήν ψυχήν αμαρτίαις, ως ραθύμως τόν βίον μου, όλον εκδαπανήσας, ταίς σαίς πρεσβείαις ρύσαί με, πάσης ακαθαρσίας.

 

Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά τό μέγα ελεός σου καί κατά τό πλήθος τών οικτιρμών σου, εξάλειψον τό ανόμημα μου.

Ήχος πλ. β'

Τά πλήθη τών πεπραγμένων μοι δεινών, εννοών ο τάλας, τρέμω τήν φοβεράν ημέραν τής κρίσεως, αλλά θαρρών εις τό έλεος τής ευσπλαγχνίας σου, ως ο Δαυίδ βοώ σοι. Ελέησόν με ο Θεός, κατά τό μέγα σου έλεος.

 

Οι Κανόνες ο Αναστάσιμος, ο Σταυροαναστάσιμος, τής Θεοτόκου καί τού Τριωδίου. Ο Κανών τού Τριωδίου εις η'. Ποίημα Θεοδώρου τού Στουδίτου.

 

Ωδή α' Ήχος πλ. β'

Βοηθός καί σκεπαστής

Τήν ημέραν τήν φρικτήν, τής παναρρήτου σου παρουσίας φρίττω εννοών, δεδοικως προορώ, εν ή προκαθίσεις κρίναι ζώντας καί νεκρούς, Θεέ μου Παντοδύναμε.

 

Ότε ήξεις ο Θεός εν μυριάσι καί χιλιάσι, τών Αγγελικών, ουρανίων αρχών, κα μέ εν νεφέλαις, υπαντήσαί σοι Χριστέ, τόν άθλιον αξίωσον.

 

Δεύρο λάβε μοι ψυχή, αυτήν τήν ώραν καί τήν ημέραν, όταν ο Θεός εμφανώς επιστή καί θρήνησον, κλαύσον, ευρεθήναι καθαρά, εν ώρα τής ετάσεως.

 

Εξιστά με καί φοβεί, τό πύρ τό άσβεστον της γεέννης, σκώληξ ο πικρός, τών οδόντων βρυγμός, αλλ' άνες μοι άφες, καί τή στάσει με Χριστέ, τών εκλεκτών σου σύνταξον.

 

Της ευκταίας σου φωνής, τής τούς Αγίους σου προσκαλούσης, επί τήν χαράν, ής ακούσω καγώ, ο τάλας καί εύρω, βασιλείας ουρανών, τήν άρρητον απόλαυσιν.

 

Μή εισέλθης μετ' εμού, εν κρίσει φέρων μου τά πρακτέα, λόγους εκζητών, καί ευθύνων Ορμάς, αλλ' εν οικτιρμοίς σου, παρορών μου τά δεινά, σώσόν με Παντοδύναμε.

Δόξα...

Τρισυπόστατε Μονάς, αρχικωτάτη Κυρία παντων, τελεταρχική υπεράρχιε, αυτή ημάς σώσον, ο Πατήρ καί ο Υιός, καί Πνεύμα τό πανάγιον.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Τίς εγέννησεν υιόν, τόν μή σπαρέντα πατρώω νόμω; τούτον ούν γεννά, ο Πατήρ πλήν Μητρός, παράδοξον τέρας! σή γάρ έτεκες Αγνή, Θεόν Ομού καί άνθρωπον,

Καταβασία

Βοηθός καί σκεπαστής εγένετό μοι εις σωτηρίαν, ούτός μου Θεός, καί δοξάσω αυτόν, Θεός τού Πατρός μου καί υψώσω αυτόν. ενδόξως γάρ δεδόξασται.

 

Ωδή γ' Στερέωσον Κύριε

Ο Κύριος έρχεται, καί τίς υποίσει αυτού τόν φόβον τώ προσώπω τίς οφθή αυτού αλλ' ετοίμη γενού, ώ ψυχή πρός υπάντησιν.

 

Προφθάσωμεν, κλαύσωμεν, καταλλαγώμεν Θεώ πρό τέλους, φοβερόν γάρ τό κριτήριον, εν ώ πάντες, τετραχηλισμένοι στησόμεθα.

 

Ελέησον Κύριε ελέησόν με αναβοώ σοι, ότε ήξεις μετ' Αγγέλων σου, αποδούναι, πάσι κατ' αξίαν τών πράξεων.

 

Τήν άστεκτον Κύριε, οργήν πώς οίσω τής κρίσεώς σου, παρακούσας σου τό πρόσταγμα; αλλά φείσαι, φείσαί μου, εν ώρα τής κρίσεως.

 

Επίστρεψον, στέναξον, ψυχή αθλία, πρίν ή τού βίου, πέρας λάβη η πανήγυρις, πρίν τήν θύραν κλείση, τού νυμφώνος ο Κύριος.

 

Ημάρτηκα Κύριε, καθάπερ άλλος ουδείς ανθρώπων, πλημμελήσας υπέρ άνθρωπον, πρό τής δίκης, ίλεως γενού μοι φιλάνθρωπε.

Δόξα...

Τριάς απλή, άκτιστε, άναρχε φύσις, η εν Τριάδι, υμνουμένη υποστάσεων, ημάς σώσον, πίστει, προσκυνούντας τό κράτος σου.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Εβλάστησας Άχραντε, ασπόρω τόκω τόν ζώντα λόγον, σαρκωθέντα εν τή μήτρα σου, ου τραπέντα Δόξα Θεομήτορ τώ τόκω σου.

Καταβασία

Στερέωσον, Κύριε, επί τήν πέτραν τών εντολών σου, σαλευθείσαν τήν καρδίαν μου, ότι μόνος Άγιος υπάρχεις καί Κύριος.

 

Κάθισμα Ήχος α'

Τόν Τάφον σου, Σωτήρ

Τό Βήμά σου φρικτόν, καί η κρίσις δικαία, τά έργα μου δεινά, αλλ' αυτός, Ελεήμον, προφθάσας με διάσωσον, καί κολάσεως λύτρωσαι, ρύσαι, Δέσποτα, τής τών ερίφων μερίδος, καί αξίωσον, εκ δεξιών σου μέ στήναι, Κριτά δικαιότατε.

Θεοτοκίον, Όμοιον

Τόν πάντων ποιητήν, καί Θεόν σου καί κτίστην, πανάμωμε Άγνή, διά Πνεύματος θείου, εν μήτρα σου εχώρησας, καί φθοράς δίχα τέτοκας, όν δοξάζοντες, σέ ανύμνούμεν Παρθένε, τό παλάτιον τού Βασιλέως τής δόξης, καί κόσμου αντίλυτρον.

έτερον, Κάθισμα Ήχος πλ. β'

Εννοώ τήν ημέραν τήν φοβεράν, καί θρηνώ μου τάς πράξεις τάς πονηράς, πώς απολογήσομαι τώ αθανάτω Βασιλεί; ποία δέ παρρησία ατενίσω τω Κριτή, ο άσωτος εγώ; Εύσπλαγχνε Πάτερ, Υιέ μονογενές, τό Πνεύμα τό Άγιον ελέησόν με.

Δόξα... Ήχος ο αυτός

Εις τήν κοιλάδα τού κλαυθμώνος, εις τόν τόπον όν διέθου, όταν καθίσης Ελεήμον ποιήσαι δικαίαν κρίσιν, μή δημοσιεύσης μου τά κεκρυμμένα, μηδέ καταισχύνης με ενώπιον τών Αγγέλων' αλλά φείσαί μου ο Θεός, καί ελέησόν με.

Καί νύν... Θεοτοκίον, Όμοιον

Ελπίς τού κόσμου αγαθή, Θεοτόκε Παρθένε. τήν σήν καί μόνην φοβεράν, προστασίαν αιτούμαι, σπλαγχνίσθητι εις ευπερίστατον λαόν, δυσώπησον τόν ελεήμονα Θεόν, ρυσθήναι τάς ψυχάς ημών, εκ πάσης απειλής, μόνη ευλογημένη.

 

Ωδή δ' Ακήκοεν ο Προφήτης

Εφέστηκεν η ημέρα, ήδη πρό θύραις η κρίσις, ψυχή γρηγόρει, όπου βασιλείς ομού καί άρχοντες, πλούσιοι καί πένητες αθροίζονται, καί λήψεται τά κατ αξίαν, τών πεπραγμένων, ο τών αωθρώπων έκαστος.

 

Εν τάγματι τώ οικείω, μονάζων καί Ιεράρχης, πρέσβυς καί νέος, δούλος καί δεσπότης ετασθήσονται, χήρα καί παρθένος ευθυνθήσεται, καί άπασιν δεινά τά τότε, τοίς μή τόν βίον, έχουσιν ανεύθυνον γέγραπται.

 

Αδέκαστός σου η κρίσις, αλάθητόν σου τό Βήμα τεχνολογίας, ου ρητόρων πιθανότης κλέπτουσα, ου μαρτύρων σκήψις παρακρούουσα τό δίκαιον, εν σοι γάρ πάντων τά κεκρυμμένα, τώ Θεώ παρίστανται.

 

Μή έλθω εις γήν κλαυθμώνος, μή ίδω τόπον τού σκότους, Χριστέ μου λόγε. μή δεθώ χείρας καί πόδας μου, έξω τού νυμφώνός σου ριπτόμενος, τό ένδυμα τής αφθαρσίας ρερυπωμένον, έχων ο πανάθλιος.

 

Η νίκα αποχωρίσης αμαρτωλούς, εκ δικαίων, κρίνων τόν κόσμον, ένα τών προβάτων σού με σύνταξον, από τών ερίφων διακρίνων με Φιλάνθρωπε, εις τό ακούσαι φωνής εκείνης, τής ευλογημένης σου.

 

Ετάσεως γινομένης, καί βιβλίων ανεωγμένων, τών πεπραγμένων, τί ποιήσεις, ώ ψυχή ταλαίπωρε; τί απολογήση επί Βήματος, μή έχουσα δικαισύνης καρπούς προσάξαι, τώ Χριστώ καί πλάστη σου;

 

Ακούων τής τού πλουσίου, εν τή φλογί τής βασάνου θρηνολογίας, κλαίω καί οδύρομαι ο άθλιος, τής αυτής υπάρχων κατακρίσεως, καί δέομαι, Ελέησόν με, Σωτήρ τού κόσμου, εν καιρώ τής κρίσεως.

Δόξα...

Υιόν εκ Πατρός καί Πνεύμα, δοξάζω ως εξ ηλίου φώς καί ακτίνα τό μέν γεννητώς, ότι καί Γέννημα, τό δέ προβλητώς, ότι καί Πρόβλημα, συνάναρχον θείαν Τριάδα προσκυνουμένην, υπό πάσης κτίσεως.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Παρθένος βρέφος τεκούσα, καί τήν αγνείαν τηρούσα, σεμνή, σύ ώφθης, τόν Θεόν γεννήσασα καί άνθρωπον, ένα τόν αυτόν εν ε κατέρα μορφή τό θαύμά σου Παρθενομήτορ, εκπλήττει πάσαν, ακοήν καί έννοιαν.

Καταβασία

Ακήκοεν ο Προφήτης, τήν έλευσίν σου Kύριε, καί εφοβήθη, ότι μέλλεις εκ Παρθένου τίκτεσθαι, καί ανθρώποις δείκνυσθαι, καί έλεγεν Ακήκοα τήν ακοήν σου καί εφοβήθην. δόξα τή δυνάμει σου Κύριε.

 

Ωδή ε' Εκ νυκτός Ορθρίζοντα

Τρόμος αδιήγητος καί φόβος εκεί, ήξει γάρ Κύριος, καί τό έργον μετ' αυτού, εκάστου τών ανθρώπων, καί τίς εντεύθεν λοιπόν εαυτόν μή πενθήσει;

 

Ποταμός ο πύρινος ταράττει με, τήκει με, ξέει με, τών οδόντων ο βρυγμός, τό σκότος τής αβύσσου. καί πώς; ή τί πεπραχώς, Θεόν εξιλεώσω;

 

Φείσαι, φείσαι Κύριε, τού δούλου σου μήπoτε δώης με, τοίς πικροίς βασανισταίς, Αγγέλων αποτόμων, εν οίς ουκ έστιν εκεί, ανάπαυσιν ευρέσθαι.

 

Άρχων καί ηγούμενος, εκεί εν ταυτώ, πλούσιος άδοξος, μέγας άμα καί μικρός ευθύνεται επίσης. ουαί εκάστω λοιπόν τό μη ητοιμασμένω!

 

Άνες άφες Κύριε, καί σύγγνωθι, όσοι ήμαρτον, καί μή δείξης με εκεί, ενώπιον, Αγγέλων, εν κατακρίσει πυρός αισχύνης απεράντου.

 

Φείσαι, φείσαι Κύριε, τού πλάσματός σου ήμαρτον άνες μοι, ότι φύσει καθαρός, αυτός υπάρχεις μόνος, καί άλλος πλήν σου ουδείς, υπάρχει έξω ρύπου.

Δόξα...

Μονάδα τή φύσει σε, Τριάς ανυμνώ, άναρχον άληπτον, αρχικήν, βασιλικήν, υπερτελή Ενάδα, Θεόν καί φώς καί ζωήν, δημιουργόν τού κόσμου.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Εν τή υπέρ φύσιν σου, κυήσει, Σεμνή, νόμοι σοι φύσεως, καταλύονται σαφώς, καί γάρ ασπόρως τίκτεις, τόν πρό αιώνων Θεόν, Πατρός γεννηθέντα.

Καταβασία

Εκ νυκτός Ορθρίζοντα Φιλάνθρωπε, φώτισον δέομαι, καί Οδήγησον καμέ, εν τοίς προστάγμασί σου, καί δίδαξόν με ποιείν, αεί τό θέλημά σου.

 

Ωδή ς' Εβόησα εν όλη καρδία μου

Εν τή φρικτή, Χριστέ, παρουσία σου, όταν φανής εξ ουρανού, καί τεθώσι θρόνοι, καί βίβλοι ανοιγώσι, φείσαι, φείσαι τότε, Σωτήρ τού πλάσματός σου.

 

Εκεί ουδέν βοηθήσαι δύναται, Θεού υπάρχοντος κριτού, ου σπουδή, ου τέχνη, ου δόξα, ου φιλία, εί μή η εξ έργων, ισχύς σου ώ ψυχή μου.

 

Εκεί ομού άρχων καί ηγούμενος, πένης καί πλούσιος ψυχή, ου πατήρ ισχύει, ου μήτηρ βοηθούσα, ου λυτρούμενος αδελφός τής καταδίκης.

 

Τό φοβερόν ψυχή λογοθέσιον, εννοουμένη τού Κριτού, φρίξον απ' εντεύθεν, ετοίμασον τόν λόγον, μή κατακριθήση, δεσμοίς τοίς αιωνίοις.

 

Άρον τό σόν, μή ακούσω Κύριε, αποπεμπόμενος εκ σού, μηδέ τό, Πορεύου, εις πύρ κατη ραμένον, αλλά τής ευκταίας φωνής τής τών Δικαίων.

 

Άδου πυλών λύτρωσαί με, Κύριε, χάους καί ζόφου αφεγγούς, εκ καταχθονίων, καί πυρός τού ασβέστου, εξ απάσης άλλης, ποινής τής αιωνίου.

Δόξα...

Τριαδικής μονάδος θεότητα, υμνώ Πατέρα καί Υιόν, καί τό θείον Πνεύμα, Μιάς Αρχής τό κράτος, συνδιηρημένης, Τρισί τοίς Χαρακτήρσι.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Πύλη σύ, ήν μόνος διώδευσεν, ο εισελθών καί εξελθών, καί τάς κλείς μή λύσας, Αγνή, τής παρθενίας, Ιησούς ο πλάσας, Αδάμ, καί ο Υιός σου.

Καταβασία

Εβόησα, εν όλη καρδία μου, πρός τόν οικτίρμονα Θεόν, καί επήκουσέ μου, εξ Άδου κατωτάτου, καί ανήγαγεν, εκ φθορας τήν ζωήν μου.

 

Κοντάκιον Ήχος α'

Όταν έλθης ο Θεός, επί γής μετά δόξης, καί τρέμωσι τά σύμπαντα, ποταμός δέ τού πυρός πρό τού Βήματος έλκη, καί βίβλοι ανοίγωνται, καί τά κρυπτά δημοσιεύωνται τότε ρύσαί με, εκ τού πυρός τού ασβέστου, καί αξίωσον, εκ δεξιών σού με στήναι, Κριτά δικαιότατε.

Ο Οίκος

Τό φοβερόν σου κριτήριον ενθυμούμενος, υπεράγαθε Κύριε, καί τήν ημέραν τής κρίσεως, φρίττω καί πτοούμαι υπό τής συνειδήσεως τής εμής ελεγχόμενος, όταν μέλλης καθέζεσθαι επί τού θρόνου σου, καί ποιείν τήν εξέτασιν, τότε αρνείσθαι τάς αμαρτίας ουδείς εξισχύσει, αληθείας ελεγχούσης, καί δειλίας κατεχούσης, μέγα μέν ηχήσει τότε, πύρ τό τής γεέννης, αμαρτωλοί δέ βρύξουσι Διό με ελέησον πρό τέλους, καί φείσαι μου, Κριτά δικαιότατε.

 

Συναξάριον τού Mηναίου, είτα τό παρόν

Τή αυτή ημέρα, τής δευτέρας καί αδεκάστου Παρουσίας τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μνείαν ποιούμεθα.

Στίχοι

        Ότε κρίνων γήν, ο Κριτής πάντων κάθη.

        Τής, Δεύτε, φωνής άξιον κα μέ κρίνοις.

 

Τή αφάτω φιλανθρωπία σου, Χριστέ ο Θεός, τής ευκταίας σου φωνής η μάς καταξίσον, καί τοίς εκ δεξιών σου συναρίθμησον, καί ελέησον ημάς. Αμήν.

 

Ωδή ζ' Ημάρτομεν, ηνομήσαμεν

Προσπέσωμεν καί προκλαύσωμεν πρό τής κρίσεως πιστοί εκείνης, ότε οι ουρανοί απολούνται, άστρα πίπτουσι, καί πάσα κλονείται η γή, ίνα ίλεων εύρωμεν είς τέλος, τόν τών Πατέρων Θεόν.

 

Αδέ καστος η εξέτασις, φοβερά εστιν εκεί η κρίσις, όπου Κριτής αλάθητός εστιν, όπου πρόσωπον, ουκ έστιν εν δώροις λαβείν, αλλά φείσαί μου Δέσποτα καί λύτρωσαι, πάσης οργής σου φρικτής.

 

Ο Κύριος κρίναι έρχεται, τίς ενέγκει οπτασίαν αυτού φρίξον, ψυχή αθλία μου, φρίξον, καί ετοίμασον εξόδου τά έργα σου, ίνα ίλεων καί εύσπλαγχνον ευρήσης αυτόν, τόν τών Πατέρων Θεόν.

 

Τό άσβεστον πύρ ταράττει με, ο πικρότατος βρυγμός σκωλήκων, Άδης ο ψυχοφθόρος φοβεί με, ευκατάνυκτος ουδόλως δέ γίνομαι. αλλά, Κύριε Κύριε πρό τέλους με, στήριξον φόβω τώ σώ.

 

Προσπίπτω σοι, καί προσάγω σοι, ώσπερ δάκρυα τά ρήματά μου, Ήμαρτον, ως ουχ ήμαρτε Πόρνη, καί ηνόμησα, ως άλλος ουδείς επί γής, αλλ' οικτείρησον, Δέσποτα, τό ποίημά σου, καί ανακάλεσαί με.

 

Επίστρεψον μετανόησον, ανακάλυψον τά κεκρυμμένα, λέγε Θεώ τώ τά πάντα ειδότι,

Σύ γινώσκεις μου τα κρύφια, μόνε Σωτήρ, αλλ' αυτός με ελέησον, ως ψάλλει Δαυϊδ, κατά τό έλεός σου.

Δόξα...

Τα Τρία. Έν, Ουσιότητι, καί τό Έν, Προσώποις τρία υμνώ, ταύτα Πατήρ, Υιός, καί άγιον Πνεύμα, μία δύναμις βουλή καί ενέργεια εις Θεός ο τρισάγιος, βασίλειον έν μοναρχικώτατον.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Προέρχεται ωραιότατος, εκ θαλάμου τής γαστρός σου Θεός, ώσπερ ανάκτωρ ημφιεσμένος, θεούφαντον αλουργίδα βαφής μυοτικής, τών πανάγνων αιμάτων σου, Ανύμφευτε, καί βασιλεύει τής γής.

Καταβασία

Ημάρτομεν, ηνομήσαμεν, ηδικήσαμεν ενώπιόν σου, ουδέ συνετηρήσαμεν, ουδέ εποιήσαμεν, καθώς ενετείλω ημίν, αλλά μή παραδώ ης ημάς εις τέλος, ο τών Πατέρων Θεός.

 

Ωδή η' Όν στρατιαί ουρανών

Της φοβεράς δευτέρας σου, Κύριε, Παρουσίας εννοών τήν υπαπαντήν, τρέμω τήν απειλήν σου φοβούμαι τήν οργήν σου. Ταύτης με, τής ώρας, κραυγάζω, σώσον εις αιώνας.

 

Σού τού Θεού κρίνοντος τά σύμπαντα τίς ενέγκη γηγενών, ών περιπαθής; άσβεστον πύρ γάρ τότε, καί σκώληξ βρύχων μέγα, τούς κατακριθέντας, συλλήψεται εις τούς αιώνας.

 

Πάσαν πνοήν ηνίκα προσκέκλησαι, τού διακρίναι Χριστέ, επί τό αυτό, μέγας ο φόβος τότε, μεγάλη η ανάγκη, μόνων βοηθούντων, τών έργων εις αιώνας.

 

Πάντων Κριτά Θεέ μου καί Κύριε, ακούσομαί σου φωνής, τότε ευκτικής, ίδω σου φώς τό μέγα, αθρήσω τάς σκηνάς σου, βλέψω σου τών δόξαν, γηθόμενος εις τούς αιώνας.

 

Δκαιοκρίτα Σωτώρ, ελέησον, καί ρύσαί με τού πυρός, καί τής απειλής, ής μέλλω εν τή κρίσει, δικαίως υποστήναι, άνες μοι πρό τέλους, δι' αρετής καί μετανοίας.

 

Όταν καθίσης Κριτής, ώς εύσπλαγχνος, καί δείξης τών φοβεράν δόξαν σου Χριστέ, ώ ποίος φόβος τότε! καμίνου καιομένης, πάντων δειλιώντων, τό άστεκτον τού Βήματός σου.

Ευλογούμεν Πατέρα, Υιόν καί άγιον Πνεύμα

Ένα Θεόν κατ' oυσίαν σέβομαι, Τρείς Υποστάσεις υμνώ, διοριστικώς άλλας, αλλ' ουκ αλλοίας, επεί θεότης μία, εν Τρισί Προσώποις, Πατήρ Υιός καί θείον Πνεύμα.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Εκ φωτεινής προελθών νηδύος σου, ως νυμφίος εκ παστού, έλαμψε Χριστός, φώς τοίς εν σκότει μέγα, καί γάρ δικαιοσύνης, Ήλιος αστράψας, εφώτισεν Αγνή τόν κόσμον, Αινούμεν, ευλογούμεν, καί προσκυνούμεν.

Καταβασία

Ο Στρατιαί Ουρανών δοξάζουσι καί φρίττει τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ, πάσα πνοώ καί κτίσις υμνείτε, ευλογείτε, καί. υπερυψούτε εις πάντας τούς αιώνας.

 

Ωδή θ' Ασπόρου συλλήψεως

Ως Κύριος έρχεται αμαρτωλούς κολάσασθαι, δικαίους σώσαι, φρίξωμεν θρηνήσωμεν, καί λάβωμεν αίσθησιν, εκείνης τής ημέρας, εν ή τά άδηλα καί κρυπτά, εκκαλύψας τών ανθρώπων, αποδίδωσιν επάξια.

 

Έμφοβος καί έντρομος, Μωσής ιδών σε γέγονεν, εκ τών οπίσω, πώς δέ υποστήσομαι, σού βλέπων τό πρόσωπον, τότε εγω ο τάλας, ηνίκα έλθης εξ ουρανού; αλλά φείσαί μου Οικτίρμον, εν ιλέω σου προσβλέμματι.

 

Δανιήλ πεφόβηται, τών ώραν τής ετάσεως, εγώ τί πάθω, επ' αυτής ερχόμενος, ο δύστηνος, Κύριε, τής φοβεράς ημέρας; αλλά μοι δίδου πρό τελευτής, ευαρέστως σοι λατρεύσαι καί τυχείν τής βασιλείας σου.

 

Τό πύρ ετοιμάζεται, ο σκώληξ ευτρεπίζεται, τής ευφροσύνης η δόξα, η άνεσις, τό φώς τό ανέσπερον, η χαρά τών δικαίων, καί τίς μακάριος εκφυγείν, τιμωρίας τών προτέρων, κληρωσάμενος τά δεύτερα;

 

Μή με τού προσώπου σου, αποστρεψάτω, Κύριε, θυμός οργής σου, μηδέ εισακούσομαι, φωνής αραμένης σου, εις πύρ αποπεμπούσης, αλλ' εισελεύσομαι εις χαράν, τού αφθάρτου σου νυμφώνος, καγώ τότε σύν Αγίοις σου.

 

Ο νούς τετραυμάτισται, τό σώμα μεμαλάκισται, νοσεί τό πνεύμα, ο λόγος ησθένησεν, ο βίος νενέκρωται, τό τέλος επί θύραις, διό μοι, τάλαινα ψυχή, τί ποιήσεις, όταν έλθη ο Κριτής ανερευνήσαι τά σά;

Δόξα...

Μόνε μονογεννήτορ, μονογενούς Υιού, Πατήρ, καί Μόνου Λόγε, Φώς, τού Νού Απαύγασμα, καί μόνον μόνως μόνου, Πατρός Πρόβλημα, Πνεύμα, Κυρίου Κύριον όντως όν. Ω Τριάς μονάς αγία, σώσόν με θεολογούντά σε.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Το θαύμα τού τόκου σου, εκπλήττει με, Πανάμωμε, πώς συλλαμβάνεις, ασπόρως τόν άληπτον, ειπέ πώς παρθενεύεις, γεννήσασα ως Μήτηρ, τό υπέρ φύσιν πίστει λαβων τό τικτόμενον προσκύνει, όσα θέλει γάρ καί δύναται.

Καταβασία

Ασπόρου συλλήψεως, ο τόκος ανερμήνευτος, Μητρός ανάνδρου, άσπορος η κύησις. Θεού γάρ η γέννησις καινοποιεί τάς φύσεις, διό σε πάσαι αί γενεαί, ώς Θεόνυμφον Μητέρα, ορθοδόξως μεγαλύνομεν.

 

Εξαποστειλάριον, τό Εωθινόν, Αναστάσιμον, Είτα τά παρόντα τού Τριωδίου.

 

Τοίς Μαθηταίς συνέλθωμεν

Τήν φοβεράν τής κρίσεως, καί αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμουμενος, φρίττω, Κύριε όλως, καί τρέμων φόβω κραυγάζω, επί γής όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τά σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι.

Έτερον Γυναίκες ακουτίσθητε

Ιδού ημέρα έρχεται, Κυρίου παντοκράτορος, καί τίς υποίσει τόν φόβον, τής Παρουσίας εκείνου, ημέρα γάρ θυμού εστι, καί κλίβανος καιόμενος, εν ή Κριτής καθέζεται, καί κατ' αξίαν εκάστω τών πράξεων απονέμων.

Θεοτοκίον, Όμοιον

Τήν ώραν τής ετάσεως, καί τής φρικτής ελεύσεως, τού φιλανθρώπου Δεσπότου, κατανοών όλως τρέμω, καί σκυθρωπάζων κράζω σοι. Κριτά μου δικαιότατε, καί μόνε πολυέλεε, μετανοούντά με δέξαι, τής Θεοτόκου πρεσβείαις.

 

Εις τούς Αίνους, ιστώμεν, Στίχους η' καί ψάλλομεν Στιχηρά Αναστάσιμα τής Οκτωήχου ε' καί τού Τριωδίου τά παρόντα Ιδιόμελα γ'.

 

Ήχος πλ. β'

Εννοώ τήν ημέραν εκείνην καί τήν ώραν, όταν μέλλωμεν πάντες, γυμνοί καί ως κατάκριτοι, τώ αδεκάστω Κριτή παρίστασθαι, τότε σάλπιγξ ηχήσει μέγα, καί τά θεμέλια τής γής σεισθήσονται, καί οι νεκροί εκ τών μνημάτων εξαναστήσονται, καί ηλικία μία πάντες γενήσονται, καί πάντων τά κρυπτά φανερά παρίστανται ενώπιόν σου, καί κόψονται, καί κλαύσονται, καί εις τό πύρ τό εξώτερον απελεύσονται, οι μηδέποτε μετανοήσαντες, καί εν χαρά καί αγαλλιάσει, ο τών Δικαίων κλήρος, εισελεύσεται εις παστάδα ουράνιον.

Ο αυτός

Στίχ. Εξομολογήσομαί σοι, Κύριε, εν όλη καρδία μου, διηγήσομαι πάντα τά θαυμάσιά σου.

 

Ω ποία ώρα τότε, καί ημέρα φοβερά, όταν καθίση ο Κριτής επί θρόνου φοβερού! βίβλοι ανοίγονται, καί πράξεις ελέγχονται, καί τά κρυπτά τού σκότους δημοσιεύονται, Άγγελοι περιτρέχουσιν, επισυνάγοντες πάντα τά έθνη, Δεύτε ακούσατε βασιλείς καί άρχοντες, δούλοι καί ελεύθεροι, αμαρτωλοί καί δίκαιοι, πλούσιοι καί πένητες, ότι έρχεται Κριτής, ο μέλλων κρίναι πάσαν τήν οικουμένην, καί τίς υποστήσεται από προσώπου αυτού, όταν Άγγελοι παρίστανται, ελέγχοντες τάς πράξεις, τάς διανοίας, τάς ενθυμήσεις, τά εν νυκτί καί εν ημέρα; ώ ποία ώρα τότε! Άλλά πρό τού φθάσαι τό τέλος, σπούδασον κράζουσα, ψυχή, ο Θεός, επίστρεψον, σώσόν με, ως μόνος εύσπλαγχνος.

Ήχος πλ. δ'

Στίχ. Ανάστηθι, Κύριε, ο Θεός μου, υψωθήτω η χείρ σου, μή επιλάθη τών πενήτων σου εις τέλος.

 

Δανιήλ ο Προφήτης, ανήρ επιθυμιών γενόμενος, τό εξουσιαστικόν Θεού θεωρήσας, ούτως εβόα, Κριτήριον εκάθισε, καί βίβλοι ηνεώ χθησαν. Βλέπε, ψυχή μου, νηστεύεις; τόν πλησίον σου μή αθέτει. βρωμάτων απέχη; τόν αδελφόν σου μη κατακρίνης, μήτώ πυρί παραπεμπομένη, κατακαής ώσεί κηρός, αλλ' ανεμποδίστως εισάξη σε Χριστός, εις τήν βασιλείαν αυτού.

Δόξα... Ήχος α'

Προκαθάρωμεν εαυτούς, αδελφοί, τή βασιλίδι τών αρετών, ιδού γάρ παραγέγονε, πλούτον ημίν αγαθών κομίζουσα, τών παθών κατευνάζει τά οιδήματα, καί τώ Δεσπότη καταλλάττει τούς πταίσαντας, διό μετ' ευφροσύνης ταύτην υποδεξώμεθα, βοώντες Χριστώ τώ Θεώ, ο αναστάς εκ τών νεκρών, ακατακρίτους ημάς διαφύλαξον, δοξολογούντάς σε τόν μόνον αναμάρτητον.

 

Καί νύν... Υπερευλογημένη υπάρχεις...

 

Δοξολογία μεγάλη, καί Απόλυσις. Είτα η συνήθης Λιτή εν τώ Νάρθηκι ψαλλομένου τού Εωθινού Ιδιομέλου, Συνάπτομεν δέ καί τήν α' Ώραν, εν ή αναγινώσκεται η Κατήχησις τού οσίου Θεοδώρου τού Στουδίτου.

 

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓlΑΝ

 

Τά τυπικά, οι Μακαρισμοί τής Οκτωήχου καί εκ τού Κανόνος τού Τριωδίου η στ' Ωδή.

 

Ο Απόστολος Προκείμενον Ήχος γ'

Μέγας ο Κύριος ημών, καί μεγάλη η ισχύς.

Στίχ. Αινείτε τόν Κύριον ότι αγαθός.

 

Πρός Kορινθίους α' Επιστολής Παύλου

(Κεφ. η', 8-13 καί θ', 1-2)

Αδελφοί, βρώμα ημάς ου παρίστησι τώ Θεώ ούτε γάρ εάν φάγωμεν περισσεύομεν, ούτε εάν μή φάγωμεν, υστερούμεθα, Βλέπετε δέ μήπως η εξουσία ημών αύτη πρόσκομμα γένηται τοίς ασθενούσιν, Εάν γάρ τις ίδη σε, τόν έχοντα γνώσιν, εν ειδωλείω κατακείμενον, ουχί η συνείδησις αυτού, ασθενούς όντος, οικοδομηθήσεται, εις τό τά ειδωλόθυτα εσθίειν, καί απολείται ο ασθενών αδελφός επί τή σή γνώσει, δι' όν Χριστός απέθανεν. Ούτω δέ αμαρτάνοντες εις τούς αδελφούς, καί τύπτοντες αυτών τήν συνείδησιν ασθενούσαν, εις Χριστόν αμαρτάνετε, Διό περ, εί βρώμα σκανδαλίζει τόν αδελφόν μου, ου μή φάγω κρέα εις τόν αιώνα, ίνα μή τόν αδελφόν μου σκανδαλίσω. Ουκ ειμί απόστολος; ουκ ειμί ελεύθερος; Ουχί Ιησούν Χριστόν τόν Κύριον ημών εώρακα; Ου τό έργον μου υμείς εστέ εν Κυρίω; Εί άλλοις ουκ ειμί Απόστολος, αλλά γε υμίν ειμί η γάρ σφραγίς τής εμής αποστολής, υμείς εστε εν Κυρίω.

 

Αλληλούϊα Ήχος πλ. δ'

Δεύτε αγαλλιασώμεθα τώ Κυρίω,

 

Ευαγγέλιον εκ τού κατά Mατθαίον

ΚΑ' 31-46

Είπεν ο Κύριος, Όταν έλθη ο Υιός...

 

Kοινωνικόν

Αινείτε τόν Κύριον εκ τώv ουρανώv, Αινείτε αυτόν εν τοίς υψίστοις. Αλληλούϊα.

t22top

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

 

Α π ό σ τ ι χ α

 

Ήχος πλ. δ'

Λιχνευσάμενοι, τήν πρώτην υπέστημεν γύμνωσιν, ηττηθέντες τής πικράς γεύσεως, καί τού Θεού εξόριστοι γεγόναμεν, αλλ' επανάγωμεν πρός μετάνοιαν, καί τάς αισθήσεις εκκαθάρωμεν πρός άς ο πόλεμος, επεισόδιον τήν νηστείαν ποιούμενοι, ελπίδι χάριτος, τάς καρδίας βεβαιούμενοι, ου βρώμασιν, εν οίς ουκ ωφελήθησαν οι περιπατήσαντες, καί βρωθήσεται ημίν ο Αμνός τού Θεού, εν τή ιερά καί φωτοφόρω νυκτί τής εγέρσεως, τό υπέρ ημών αχθέν σφάγιον, τό τοίς Μαθηταίς κοινωνήσαν, εν εσπέρα τού μυστηρίου, καί σκότος λύον τής αγνωσίας, εν τώ φωτί τής αυτού Αναστάσεως. (Δίς)

Μαρτυρικόν

Μάρτυρες Κυρίου, πάντα τόπον αγιάζετε, καί πάσαν νόσον θεραπεύετε, καί νύν πρεσβεύσατε, ρυσθήναι τών παγίδων τού εχθρού, τάς ψυχάς ημών δεόμεθα.

Δόξα... Καί νύν... Θεοτοκίον

Τά ουράνια υμνεί σε, κεχαριτωμένη Μήτηρ ανύμφευτε, καί ημείς δοξολογούμεν, τήν ανεξιχνίαστόν σου γέννησιν, Θεοτόκε πρέσβευε σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

 

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

ΠΡΩΪ ΕΝ ΤΩ ΟΡΘΡΩ

 

Μετά τήν β' Στιχολογίαν

 

Καθίσματα Ήχος α'

Τού λίθου σφραγισθέντος

Ηνέωκται τής θείας, μετανοίας τά πρόθυρα, προσέλθωμεν προθύμως, αγνισθέντες τά σώματα, βρωμάτων, καί παθών τήν αποχήν, ποιούντες ως υπήκοοι Χριστού, τού καλέσαντος τόν κόσμον, εις βασιλείαν τήν επουράνιον, δεκάτας τού παντός ενιαυτού, προσφέροντες τώ πάντων Βασιλεί, όπως καί τήν Ανάστασιν αυτού, πόθω κατίδωμεν. (Δίς)

Θεοτοκίον Όμοιον

Τάς χείράς σου τάς θείας, αίς τόν κτίστην εβάστασας, Παρθένε Παναγία σαρκωθέντα θεότητι, προτείνασα δυσώπησον αυτόν, λυτρώσασθαι ημάς εκ πειρασμών, καί παθών καί κινδύνων, τούς ευφημούντάς σε πόθω, καί βοώντάς σοι, Δόξα τώ ενοικήσαντι εν σοί, δόξα τώ προελθόντι εκ σού, δόξα τώ ελευθερώσαντι ημάς, διά τού τόκου σου.

 

Ωδή α' Ήχος α'

Ωδήν επινίκιον άσωμεν

Φαιδρά προεόρτια, τής εγκρατείας, λαμπρά τα προοίμια τής νηστείας σήμερον, διό συνδράμωμεν, εν πεποιθήσει αδελφοί, καί προθυμία πολλή.

 

Αδάμ τόν προπάτορα, τή παραβάσει, ζηλώσας εκβέβλημαι, τής τρυφής ο άθλιος, διό προσπίπτω σοι, εν μετανοία καί κλαυθμώ, Κύριε σώσόν με.

 

Αρχή κατανύξεως, καί μετανοίας, κακών αλλοτρίωσις, καί παθών εγκράτεια, διό σπουδάσωμεν, αποκοπήν τών πονηρών, έργων ποιήσασθαι.

Θεοτοκίον

Νυκτί παραπτώσεων, ημαυρωμένος, πρός σέ τήν κυήσασαν, τοίς εν σκότει Ήλιον, δικαιοσύνης Χριστόν, νύν καταφεύγω εκτενώς, Δέσποινα σώσόν με.

Έτερον Τριώδιον

Ειρμός ο αυτός

Ιδού προηνέω κται, τής μετανοίας, η θύρα φιλόθεοι, δεύτε ούν σπουδάσωμεν, τού εισελθείν δι' αυτής, πρίν κλείση ταύτην ο Χριστός, ως αναξίοις ημίν.

 

Τό έαρ μηνύουσα, ήγγικεν αύτη, η νύν προκαθάρσιος, Εβδομάς η πάνσεπτος, τών ιερών Νηστειών, τά σώματα καί τάς ψυχάς, πάντων φωτίζουσα.

Δόξα...

Ασύγχυτε, άκτιστε, Τριάς αγία, μονάς υπεράγαθε, ο Πατήρ, καί ο Υιός, καί Πνεύμα τό συγγενές, τούς προσκυνούντάς σε πιστώς, αεί περίσωζε.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Νενίκηνται πάναγνε, εν σοί οι όροι, Παρθένε τής φύσεως, μένεις γάρ τέξασα, άνευ ανδρός τόν Θεόν, ως πρό τού τόκου σεμνή, πάλιν απήμαντος.

Ο Ειρμός

Ωδήν επινίκιον, άσωμεν πάντες, Θεώ τώ ποιήσαντι, θαυμαστά τέρατα, βραχίονι υψηλώ, καί σωσαντι τόν Ισραήλ, ότι δεδόξασται.

 

Ωδή η'

Ον φρίττουσιν Άγγελοι

Τόν βίον μου άπαντα, ασώτως δαπανών, πολίταις εδούλευσα, πικροίς καί πονηροίς, αλλά με ποθούντα, πρός τούς σούς οικτιρμούς, νύν επαναστρέψαι, Χριστέ μή υπερίδης.

 

Ο τρόπος τού βίου μου, αισχρός καί χαλεπός, τό έλεος άμετρον, φιλάνθρωπε Σωτήρ, τής σής ευσπλαγχνίας, μετανοίας καιρόν, δίδου μοι αιτούντι, καί πόθω σε υμνούντι.

 

Τού Κάϊν τήν δύστηνον, επόθησα ζωήν, τού νού τό αξίωμα, νεκρώσας αληθώς, καί τρέμω τήν κρίσιν, ευεργέτα τήν σήν, μή με κατακρίνης, σύν τούτω εις αιώνας.

Θεοτοκίον

Παρθένε πανύμνητε, η μόνη, πρός Θεόν, πιστών ενυπάρχουσα, βοήθεια στερρά, τού σκότους με ρύσαι, καί κολάσεως, τής αποκειμένης, τοίς πονηρώς βιούσιν.

Ειρμός άλλος

Ύμνον σοι προσφέρομεν

Ούτος ο καιρός εστι, τής μετανοίας, διό ευφρόνως εναρξώμεθα, αδελφοί εκβοώντες, Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον.

 

Σήμερον τοίς βρώμασιν, αποταχθέντες, σπευσωμεν έργω, καί τών πταισμάτων, τοίς επαξίως μετανοούσιν.

 

Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον, Ευλογούμεν Πατέρα, Υιόν, καί άγιον Πνεύμα.

 

Δόξα σοι αόρατε Τριάς αγία, η εν Μονάδι προσκυνουμένη, ήν πιστώς δοξάζομεν, σώζε τούς δούλους σου, εκ πάσης βλάβης.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Χαίροις παμμακάριστε, αγνή Παρθένε, χαίρε Κυρίου δούλη, καί Μήτηρ, χαίρε σκέπη τού κόσμου, Θεοτόκε ευλογημένη, Μαρία ολόφωτε.

 

Αινούμεν, ευλογούμεν, καί προσκυνούμεν...

Ο Ειρμός

Ύμνον σοι προσφέρομεν τών Ασωμάτων, ώσπερ οι Παίδες εν τή καμίνω, καί υμνούντες λέγομεν, Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον.

 

Ωδή θ'

Τήν φωτοφόρον νεφέλην

Ειρηνική καταστάσει, ειλικρινεί διαθέσει, τόν ιερώτατον καιρόν, τής αγίας Νηστείας, υποδεξώμεθα πιστοί, αιτούντες τήν άφεσιν, ών έκαστος επλημμέλησεν, όπως τής εκείθεν, επι τύχωμεν χαράς.

 

Ιδού καιρός μετανοίας, η προεόρτιος αύτη, τών Νηστειών εισαγωγή, Διανάστα ψυχή μου, τώ ευεργέτη καί Θεώ, θερμώς διαλλάγηθι, τής κρίσεως, όπως φύγης εκείνης τής δικαίας, καί φρικτής ως αληθώς.

 

Τών Νηστειών τάς εισόδους, καί τά προπύλαια πάντες, μή καθαρίσωμεν κακώς, ακρασία, και μέθη, αλλ' εν αγνεία λογισμών, προθύμως εισέλθωμεν, ληψόμιενοι αφθαρσίας στεφάνους, καί τών πόνων, επαξίως τούς καρπούς.

Θεοτοκίον

Υπέρ ημών δυσωπούσα, τόν αγαθόν μή ελλείπης, τόν τήν ασθένειαν ημών, επιστάμενον μόνον, λοιμού λιμού τε, καί σεισμού, καί πάσης κακώσεως, λυτρώσασθαι, τήν τιμώσάν σε πόλιν Θεοτόκε, η ελπίς τών γηγενών.

Ειρμός άλλος

Σέ τήν οραθείσαν

Εισήκται καιρός ψυχή μου, ο τής μετανοίας, μή αμέλει, πεινώσι δίδου άρτον, προσεύχου τώ Κυρίω, καθ' ημέραν καί νύκτα, καί ώραν ίνα σώση σε.

 

Κρεών καί λοιπών βρωμάτων, ώσπερ αποχήν εποιησάμεθα, ούτω καί πάσαν έχθραν, πρός τούς πλησίον άμα, πορνείαν τε καί ψεύδος, καί πάν κακόν εκφύγωμεν.

Δόξα...

Μίαν προσκυνώ τή φύσει, άναρχον θεότητα, τρισί δέ προσώποις, δοξάζω τόν Πατέρα, τόν Υιόν καί τό Πνεύμα, εν Τριάδι μονάδα, αμέριστον καί σύνθρονον.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Σύ εί τών πιστών Παρθένε, καύχημα ελπίς καί προστασία, σέ ωδαίς ασμάτων, δοξάζομεν απαύστως, Θεοτόκε Μαρία, διάσωσον τούς δούλους σου.

Ο Ειρμός

Σέ τήν Οραθείσαν πύλην, υπό Ιεζεκιήλ τού Προφήτου, εν ή ουδείς διήλθεν, ειμή ο Θεός μόνος, Θεοτόκε Παρθένε, εν ύμνοις μεγαλύνομεν.

 

Εις τά Α π ό σ τ ι χ α τών Αίνων.

 

Ιδιόμελον Ήχος γ'

Πάντα τόν χρόνον, η νηστεία ωφέλιμός εστι, τοίς αιρουμένοις καί ποιούσιν αυτήν, ούτε γάρ επήρεια δαιμόνων, κατατολμά τού νηστεύοντος, αλλά καί οι φύλακες τής ζωής ημών Άγγελοι, φιλοπονώτερον παραμένουσι, τοίς διά νηστείας ημίν κεκαθαρμένοις.

Μαρτυρικόν

Τών Αγίων Αθλοφόρων τήν μνήμην, δεύτε λαοί άπαντες τιμήσωμεν, ότι θέατρον γενομενοι, Αγγέλοις καί ανθρώποις, τόν τής νίκης στέφανον, παρά Χριστού εκομίσαντο, καί πρεσβεύουσιν υπέρ τών ψυχών ημών.

Δόξα... Καί νύν... Θεοτοκίον

Ασπόρως συνέλαβες, εκ Πνεύματος αγίου, καί δοξολογούντες ανυμνούμέν σε, Χαίρε Παναγία Παρθένε.

t23top

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ EΣΠEPAΣ

 

Απόστικα

 

Ήχος πλ. δ'

Διά νηστείας καθαρθήναι σπεύσωμεν, τού ρύπου τών πταισμάτων ημών, καί δι' ελέους καί φιλανθρωπίας, τής πρός τούς πένητας, εισελθείν εις τόν νυμφώνα τού νυμφίου Χριστού, τού παρέχοντος ημίν τό μέγα έλεος. (Δίς)

Μαρτυρικόν

Μάρτυρες Κυρίου, ικετεύσατε τόν Θεόν ημών, καί αιτήσατε ταίς ψυχαίς ημών, πλήθος οικτιρμών, καί τόν ιλασμόν, τών πολλών παραπτωμάτων δεόμεθα.

Δόξα... Καί νύν... Θεοτοκίον

Τήν ένδοξον καί άχραντον Θεοτόκον αληθή, ως Μητέρα τού Θεού, ανυμνήσωμεν ευσεβώς, χαιρετίζοντες αυτήν ως ο Άγγελος, Χαίρε Μήτηρ αγία, τού σαρκωθέντος Υιού τού Θεού, χαίρε ενδιαίτημα τού αγίου Πνεύματος, η πρεσβεύουσα αεί υπέρ ημών, εις τό σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

 

ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

ΠΡΩΪ ΕIΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Μετά τήν α' Στιχολογίαν

 

Καθίσματα Ήχος πλ. δ'

Τήν Σοφίαν καί Λόγον

Υπεράγαθε Λόγε σύν τώ Πατρί, καί τώ Πνεύματι κτίσας τά ορατά, ομού καί αόρατα, εν αρρήτω, σοφία σου, τής φαιδράς Νηστείας, καιρόν διανύσασθαι, εν ειρήνη βαθεία, ευδόκησον εϋσπλαγχνε, λύων τήν απάτην, τής πικράς αμαρτίας, παρέχων κατάνυξιν, καί ιάσεων δάκρυα, καί πταισμάτων συγχώρησιν, ίνα αδιστάκτω ψυχή, εν προθύμω τώ πνεύματι νηστεύοντες, σύν αγγέλοις υμνούμεν τό κράτος σου. (Δίς)

Θεοτοκίον

Τήν Σοφίαν καί Λόγον εν σή γαστρί, συλλαβούσα αφράστως Μήτηρ Θεού, τώ κόσμω εκύησας, τόν τόν κόσμον κατέχοντα, καί εν αγκάλαις, έσχες τόν πάντα συνέχοντα, τόν τροφοδότην πάντων, καί πλάστην καί Κύριον, όθεν δυσωπώ σε, Παναγία Παρθένε, καί πίστει δοξάζω σε, τού ρυσθήναι πταισμάτων μου, όταν μέλλω παρίστασθαι, πρό προσώπου τού Κτίστου μου, Δέσποινα Παρθένε αγνή, τήν σήν βοήθειαν τότε μοι δώρησαι, καί γάρ δύνασαι, όσα θέλεις Πανάμωμε.

 

Ωδή β' Ήχος γ'

Ως όμβρος επ' άγρωστιν

Ως όρθρος εξέλαμψεν, ημίν τής μετανοίας, ακτίνας τά προπύλαια, λαμπρώς τής εγκρατείας.

 

Τού σκότους με λύτρωσαι, Χριστέ τού εξωτέρου τώ πλήθει τού ελέους σου, ως μόνος ελεήμων.

 

Πυρός με εξάρπασον, καί σκώληκος Σωτήρ, τού ακοιμήτου, μετανοίας εμμελεία καθαρθέντα.

Θεοτοκίον

Παρθένε πανύμνητε, οδός ημίν γενού, τής μετανοίας, σωτηρίας, οδηγούσα πρός τάς πύλας.

Ειρμός άλλος Ήχος β'

Προσέχετε λαός μου τώ νόμω μου

Καιρός μετανοίας εφέστηκε, σπεύσωμεν φιλόχριστοι, καθαρθήναι πάντων τών πταισμάτων, καί οφθήναι τώ Δεσπότη μακάριοι.

 

Νηστείαν καθαράν αναμάρτητον, σπεύσωμεν τελέσωμεν, νύν αδιαλείπτως, ίνα εύρωμεν πταισμάτων άφεσιν.

 

Υπάρχεις γάρ Χριστέ πολυέλεος, πάντας αγαθέ, αεί προσδεχόμενος, εν μετανοία, διό πάντες σε αεί δοξάζομεν.

Δόξα...

Τριάδα εν μονάδι δοξάσωμεν, άτμητον ασύγχυτον, αδιαίρετον, τή υποστάσει, διαιρετήν δέ τοίς προσώποις Θεόν.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Αγνή Παρθενομήτορ δυσώπησον, όν περ εσωμάτωσας, ως βροτόν Παρθένε καί Λόγον, ίνα σώση κινδύνων τούς δούλους σου.

Ο Ειρμός

Προσέχετε λαός μου τώ νόμω μου, κλίνατε τό ούς υμών, εις τά ρήματα τού στόματός μου, ότι τό όνομά σου Κύριε εκάλεσα.

 

Ωδή η'

Τόν εξ ανάρχου τού Πατρός

Μεταμελείας ο καιρός, μετανοίας επιδείξασθαι, καρπούς αξίους, τώ Θεώ ψυχή μου, σπεύσον διανάστηθι, καί βόησον εκτενώς, εν νηστείαις καί ευχαίς, Υμνείτε, ευλογείτε, καί υπερυψούτε εις πάντας τούς αιώνας.

 

Προκαθαρθώμεν αδελφοί, τής ψυχής τά αισθητήρια, καί τώ Κυρίω νύν προσκολληθώμεν, τρόποις κατανύξεως, βοώντες ειλικρινώς, μετανοία καθαρά, Υμνείτε, ευλογείτε, καί υπερυψούτε, εις πάντας τούς αιώνας.

 

Τόν ενεδρεύοντα εχθρόν, λιχνοτέραις ενθυμήσεσι, καί ακρασία ηδονής βραχείας, θέλγοντα τήν αίσθησιν, νεκρώσαι σπουδάσωμεν επιμόνω προσευχή, υμνούντες ευλογούντες, καί υπερυψούντες, Χριστόν εις τούς αιώνας.

Θεοτοκίον

Ηουρανώσασα ημών, τό γεώδες Κόρη φύραμα, τήν γεωθείσαν καί καταφθαρείσαν, τής ψυχής μου αύλακα, τώ όμβρω σών οικτιρμών, καρποφόρον αρεταίς, ανάδειξον βοώσαν, καί υπερυψούσαν, Χριστόν εις τούς αιώνας.

Ειρμός άλλος

Τόν εν τή βάτω Μωσεί

Προκαθαρθώμεν νυνί, μή τοίς βρώμασι μόνον, αλλά καί ταίς πράξεσι, καί αρξώμεθα πιστοί θερμή τή διανοία, ίνα τώ κτίστη φαιδροί, οφθώμεν εις αιώνας.

 

Ούτως ημάς νηστεύειν δεί, μή εν έχθρα καί μάχη, μή εν φθόνω καί έριδι, μή εν κενοδοξία, καί δόλω κεκρυμμένω, αλλά καθώς ο Χριστός, εν ταπεινοφροσύνη.

 

Οι ελεούντες φησί, τούς πτωχούς τώ Σωτήρι, δανειούσιν εμφρόνως, ώ χαράς ανεικάστου! παρέχει γάρ πλουσίως, τάς αμοιβάς τών καλών, εις πάντας τούς αιώνας.

 

Ευλογούμεν Πατέρα, Υιόν καί άγιον Πνεύμα.

 

Δόξα Πατρί, καί Υιώ, καί τώ αγίω Πνεύματι, είς Θεός γάρ τά τρία, σύν Αγγέλοις απαύστως, βροτοί ανευφημούμεν, σέ παναγία Τριάς, εις πάντας τούς αιώνας.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Χαίρε Παρθένε αγνή, Θεοτόκε Μαρία, ιλαστήριον κόσμου, ορθοδόξων τό κέρας, ικέτευε ρυσθήναι, εκ τού ασβέστου πυρός, τούς σέ δοξολογούντας, εις πάντας τούς αιώνας.

 

Αινούμεν, ευλογούμεν, καί προσκυνούμεν...

Ο Ειρμός

Τόν εν τή βάτω Μωσεί, τής Παρθένου τό θαύμα, εν Σιναίω τώ όρει, προτυπώσαντα ποτέ, υμνείτε, ευλογείτε, καί υπερυψούτε, εις πάντας τούς αιώνας.

 

Ωδή θ'

Σέ τήν ακατάφλεκτον βάτον

Άνοιξον ημίν τού ελέους σου, τά άχραντα σπλάγχνα, ο μετάνοιαν βροτοίς εις σωτηρίαν, δωρησάμενος, μόνε Σωτήρ πολυέλεε.

 

Οίμοι! τί φρικώδες εκείνο, τό αδέκαστον Βήμα, εν ώ μέλλομεν γυμνοί, ποιείσθαι λόγον, ών εν τώ βίω κακών διεπράξαμεν!

 

Όμβρησον ημίν ευσπλαγχνίας, Ευεργέτα ρανίδα, κατακλύζουσαν ημών, τόν ρύπον πάντα, αφορμάς μετανοίας ημίν παρεχόμενος.

 

Πάντες εν προθύμω καρδία, τής αγίας Νηστείας, τά προπύλαια λαμπρώς συνεισελθόντες, ευχαρίστους δέ ωδάς, τώ Χριστώ προσενέγκωμεν, Θεοτοκίον, έ τήν κραταιάν προστασίαν, καί βεβαίαν ελπίδα, ανυμνούντες ευσεβώς, εκδυσωπούμεν, Τόν Υιόν σου δυσώπει, Παρθένε τού σωθήναι ημάς.

Ειρμός άλλος

Τήν παρθενίαν σου Θεοτόκε

Νύν προκαθαιρώμεθα, εν νηστεία, καί δάκρυσι, καί μεγίστοις κατορθώμασιν, ίνα εύρωμεν μέγα έλεος,

 

Νύν μιμησώμεθα, τάς φρονίμους Παρθένους φιλόχριστοι, καί σπεύσωμεν Χριστώ υπαντήσαι, μετά λαμπάδων φαιδρών.

 

Νύν μιμησώμεθα, τόν Ηλίαν νηστεύοντα, καί φεύγοντα τήν Ιεζάβελ, τήν πονηράν, ίνα ούτως αναληφθώμεν εκ γής.

Δόξα...

Άγιος, Άγιος, Άγιος, τρισάγιε, Πάτερ παντοκράτορ, καί Υιέ ομοούσιε, σύν τώ Πνεύματι, μία θεότης.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Εις σέ καυχώμεθα, καί εις σέ καταφεύγομεν, αγνή Αειπάρθενε, σεμνή, τής κολάσεως, ρύσαι πάντας ημάς.

Ο Ειρμός

Τήν παρθενίαν σου, Θεοτόκε αμίαντε, ήν ου κατέφλεξε, τό πύρ τής θεότητος, ταύτην αεί μεγαλύνομεν.

 

Α π ό σ τ ι χ α τών Αίνων

 

Ιδιομελον Ήχος γ'

Ασμένως λαοί, τήν Νηστείαν ασπασώμεθα, έφθασε γάρ τών πνευματικών αγώνων η αρχή, αφήσωμεν τής σαρκός τήν ευπάθειαν, αυξήσωμεν τής ψυχής τά χαρίσματα, συγκακοπαθήσωμεν ως δούλοι Χριστού, ίνα καί συνδοξασθώμεν ως τέκνα Θεού, καί τό Πνεύμα τό άγιον εν ημίν οικήσαν, φωτίση τάς ψυχάς ημών. (Δίς)

Μαρτυρικόν

Βασιλέων καί τυράννων, τόν φόβον απώσαντο οι Χριστού Στρατιώται, καί ευθαρσώς καί ανδρείως αυτόν αμολόγησαν, τόν απάντων Κύριον, Θεόν καί Βασιλέα ημών, καί πρεσβεύουσιν, υπέρ τών ψυχών ημών.

Δόξα... Καί νύν... Θεοτοκίον

Θεοτόκε, η προστασία πάντων τών δεομένων, εις σέ θαρρούμεν, εις σέ καυχώμεθα, εν σοί πάσα η ελπίς ημών εστι, πρέσβευε τώ εκ σού τεχθέντι, υπέρ αχρείων δούλων σου.

t24top

ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΕΣΠΕΡΑΣ

 

Απόστιχα

 

Ιδιόμελον Ήχος α'

Περιχαρώς δεξώμεθα πιστοί, τό θεόπνευστον διάγγελμα τής Νηστείας, ως πρώην οι Νινευίται, καί αύθις πόρναι καί τελώναι, τό τής μετανοίας κήρυγμα, παρά τού Ιωάννου, δι' εγκρατείας ετοιμασθώμεν πρός μετουσίαν, τής εν τή Σιών δεσποτικής ιερουργίας, διά δακρύων προκαθαρθώμεν τού εν αυτή θείου Νιπτήρος, προσευξώμεθα ιδείν τήν τού τυπικού ενταύθα, Πάσχα τελείωσιν, καί τού αληθινού ανάδειξιν, παρασκευασθώμεν εις προσκύνησιν τού Σταυρού, καί τής Εγέρσεως Χριστού τού Θεού, βοώντες πρός αυτόν, Μή καταισχύνης ημάς, από τής προσδοκίας ημών φιλάνθρωπε! (Δίς)

Μαρτυρικόν

Ώ τής καλής υμών πραγματείας Αγιοι! ότι αίματα εδώκατε, καί ουρανούς εκληρονομήσατε, καί προσκαίρως πειρασθέντες, αιωνίως αγάλλεσθε, όντως καλόν υμών τό εμπόρευμα! φθαρτά γάρ καταλιπόντες, τά άφθαρτα απελάβετε, καί σύν Αγγέλοις χορεύοντες, υμνείτε απαύστως Τριάδα ομοούσιον.

Δόξα... Καί νύν... Σταυροθεοτοκίον

Πανεύφημοι Μάρτυρες

Παρθένος η άσπιλος ποτέ, επί ξύλου βλέπουσα, όν εξ ασπόρου γάρ έτεκε, γαστρός μή φέρουσα, τήν τών σπλάγχνων τρώσιν, τρυχομένη έλεγεν, ο νεύματι κρατών κτίσιν άπασαν, πώς ως κατάκριτος, εν Σταυρώ εναπηώρησαι; πάντως θέλων, σώσαι τό ανθρώπινον.

 

ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

ΠΡΩΪ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

 

Μετά τήν β' Στιχολογίαν

 

Καθίσματα Ήχος β'

Ευσπλαγχνίας υπάρχουσα

Μετ' ειρήνης διελθείν ημάς τούς ταπεινούς, τήν προκαθάρσιμον ευδόκησον τών Νηστειών, τή αφάτω φιλανθρωπία σου Χριστέ ο Θεός, κατάβαλε τού εχθρού τά πανουργεύματα, καί τώ Σταυρώ σου πάντας διάσωσον, ο μόνος γινώσκων τά εγκάρδια.

 

Δόξα... τό αυτό

 

Καί νύν... Σταυροθεοτοκίον, Όμοιον

Παρεστώσα τώ Σταυρώ σου, η ασπόρως τεκούσά σε, καί μή φέρουσα οράν αδίκως πάσχοντα, ωλοφύρετο κλαυθμώ καί ανεβόα σοι, Πώς πάσχεις ο τή φύσει απαθής, γλυκύτατε Υίέ; Υμνώ σου τήν άκραν αγαθότητα.

 

 

Ωδή α' Ήχος δ'

Ο Ειρμός

Ασομαί σοι Κύριε ο Θεός μου, ότι εξήγαγες λαόν δουλείας Αιγύπτου, εκάλυψας δέ άρματα, Φαραώ καί τήν δύναμιν.

 

Νηστεύων ο Κύριος ανθρωπίνως, πρός υποτύπωσιν ημών, νικά τόν πειράζοντα, δεικνύς τό ημέτερον, καί όρους υπογράφων ημίν.

 

Μωσής ο θειότατος εν Σιναίω, δι' εγκρατείας τώ Θεώ, πρόσωπον πρός πρόσωπον, λαλείν κατηξίωται, Αυτόν πιστοί ζηλώσωμεν.

 

Ιλάσθητι Κύριε τώ λαώ σου, καί επιβλέψας ως Θεός, ιλέω σου όμματι, επίσκεψαι άπαντας, τώ πλήθει τού ελέους σου.

Θεοτοκίον

Σοί πάντες προστρέχομεν Θεοτόκε, ως υπερμάχω ασφαλεί, εις πρεσβείαν κινούντές σε, λυτρώσασθαι τήν ποίμνην σου εκ πάσης περιστάσεως.

 

Ωδή γ' Ο Ειρμός

Εν Κυρίω Θεώ μου, εστερεώθη η καρδία μου, διό οι ασθενούντες περιεζώσαντο δύναμιν.

 

Ο θαυμάσιος Ενώχ, δι' εγκρατείας μετετέθη εκ γής, αυτόν ζηλοτυπούντες, μετατεθώμεν εκ φθοράς πρός ζωήν.

 

Προσευχαίς καί νηστείαις, τόν Λυτρωτήν ιλεωσώμεθα, συγχαίρει γάρ ο Κτίστης, τή μετανοία τών κτισμάτων αυτού.

 

Ετοιμάζου ώ ψυχή, καί προκαθαίρου, πρό τού πάθους Χριστού, ίνα τή αναστάσει, πνευματικώς συνεορτάσης αυτώ.

Θεοτοκίον

Ως τεκούσα Θεόν, υπέρ ημών απαύστως πρέσβευε, πρός σέ γάρ Θεοτόκε, αμαρτωλοί καταφεύγομεν.

 

Ωδή γ' Ήχος β'

Εν πέτρα με τής πίστεως

Εξέτει νας παλάμας εν τώ Σταυρώ σου, ενέκρωσας νεκρώσει σου τήν κατάραν, εζώωσας τώ πάθει σου τούς ανθρώπους, διό υμνούμέν σου, τήν θείαν Σταύρωσιν, Ιησού φιλάνθρωπε ο Θεός ημών.

 

Τή βρώσει τή τού ξύλου θανατωθέντες, τώ ξύλω εζωώθημεν τού Σταυρού σου, Αυτόν ούν σοι προσάγομεν εις πρεσβείαν, χάριν καί έλεος, ημίν κατάπεμψον, ευεργέτα Δέσποτα πολυέλεε.

 

Τά πρόθυρα ηνέωκται τής νηστείας, τό στάδιον εγγίζει τής εγκρατείας, ζεούσή προθυμία διανιστώμεν, υποδεξόμενοι, δώρον θεόσδοτον, αναστέλλον καύσωνα παραπτώσεων.

 

Ο χρόνος ο μακάριος τής νηστείας, ακτίνας αποστίλβων τής μετανοίας, ανέτειλε, προσέλθωμεν φιλοτίμως, εκτιναξάμενοι, σκότος βαθύτατον, ραθυμίας άπαντες αγαλλόμενοι.

 

Νηστείαν αγιάσωμεν φιλοφρόνως, κηρύξωμεν εγκράτειαν παθημάτων, βοήσωμεν εν δάκρυσι, τώ Δεσπότη, Δός ημίν Κύριε, χάριν συμπράττουσαν, εις τά σά θελήματα πολυέλεε.

 

Δεξάμενοι τό δώρημα τής νηστείας, δοξάσωμεν τόν δόντα εις σωτηρίαν, καί τούτο εργασώμεθα επιπόνως, ίνα τήν άφεσιν, τών επται σμένων ημίν, εκ χειρός δεξώμεθα τού ποιησαντος

Θεοτοκίον

Κατεύνασον τόν τάραχον τών παθών μου, θεραπευσον τά τραύματα τής ψυχής μου, εξέγειρον εξ ύπνου με ραθυμίας, τή μεσιτεία σου, τή προστασία σου, Παναγία Δέσποινα Μητροπάρθενε.

Ειρμός άλλος

Στειρωθέντα μου τόν νούν

Υψωθέντος σου Σωτήρ, εκουσίως εν Σταυρώ, η κτίσις πάσα, εδονήθη τής γής, και ερράγη τού Ναού τό καταπέτασμα.

 

Εμαστίχθης εν Σταυρώ ώ, Ιησού μου δι' εμέ, καί εκεντήθης, τήν πλευράν αγαθέ, όθεν πίστει προσκυνώ, τό θείον κράτος σου.

Δόξα...

Κλίνας γόνυ εν τή γή, τόν Πατέρα προσκυνώ, Υιόν δοξάζω, καί τό πνεύμα ανυμνώ, τήν μονόθελον αρχήν, καί τρισυπόστατον.

Καί νύν... Θεοτοκίον

Ακατάληπτόν εστι τό μυστήριον σεμνή, τής σής λοχείας, τίκτεις γάρ Μαριάμ, απειράνδρως τόν Θεόν, καί μένεις άφθορος.

 

Δόξα σοι, ο Θεός ημών, δόξα σοι.

 

Τής νηστείας τόν καιρόν, τή δυνάμει σου Χριστέ, καθαγιάσας, σώσον πάντας ημάς, τών παγίδων τού εχθρού, τούς προσκυνούντάς σε.

Ο Ειρμός

Στειρωθέντα μου τόν νούν, καρποφόρον αρετών, ανάδειξόν με, γεωργέ τών καλών, φυτουργέ τών αγαθών, τή ευσπλαγχνία σου.

 

Ωδή δ'

Εισακήκοα τήν ακοήν σου

Ο Αβραάμ δι' αρετής καί φιλοξενίας, τήν Τριάδα υπεδέξατο, αγγελικώς ενδημήσασαν.

 

Πλούτος άσυλος τής εγκρατείας εστί, τό δώρον, καί ο τούτω πλουτιζόμενος, καταπλουτήσει θεότητα.

 

Δεύτε κλαύσωμεν άμα τώ λόγω, πίστει βοώντες, ο Θεός ημίν Ιλάσθητι, τοίς πολλά πλημμελήσασι.

Θεοτοκίον

Μήτηρ άχραντε ευλογημένη, αγνή Παρθένε, τόν Υιόν σου καί Θεόν ημών, υπέρ τού κόσμου ικέτευε.

 

Ωδή ε'

Ο ανατείλας τό φώς

Νηστεύσας πάλαι Μωσής, εν Σιναίω τώ όρει, θεόπτης ανεδείχθη, καί Ηλίας έμπυρος, αρματηλάτης ανεφέρετο.

 

Διά νηστείας ποτέ, ο σοφός Ησαϊας τού άνθρακος εκείνου, τή λαβίδι γεύεται, ότε χειλέων αυτού καθήψατο.

 

Νηστεύσας πρίν ο Δανιήλ, καί οι τρείς Παίδες άμα, τάς μύλας τών λεόντων θλάσαντες, καιομένης φλογός κατεπάτησαν.

Θεοτοκίον

Θεογεννήτορ Αγνή, Θεόν εν γαστρί σου, βαστάσασα αφθόρως, φύλαττε τήν ποίμνην σου, καί διατήρησον άτρωτον.

 

Ωδή ς'

Ως Ιωνάν τόν Προφήτην

Τόν Ιωνάν εν τώ κήτει, η σεμνή διασώζει νηστεία ποτέ, Νηστεύσωμεν ούν εκ καρδίας, καί φύγωμεν εκείνην, τήν εν γεέννη φθοράν.

 

Οι Νινευίται δέ πάλιν, τήν οργήν τού Θεού μετεποίησαν, θερμή μετανοία καί πόθω, αυτούς νύν εκ πόθου, πάντες ζηλώσωμεν.

 

Η ενεστώσα νηστεία, συγκαλείται ημάς εις μετάνοιαν, προσδράμωμεν, ούν εκ πόθου, καί γνώμεν, τί τό δώρον τής εγκρατείας εστίν.

Θεοτοκίον

Η αφράστως τεκούσα, τόν Σωτήρα τού κόσμου, Χριστόν τόν Θεόν ημών, αυτόν δυσωπούσα μή παύση, τό γένος άπαν σώσαι τών ανυμνούντων σε.

Ο Ειρμός

Ως Ιωνάν τόν Προφήτην, ελυτρώσω τού κήτους, Χριστέ ο Θεός, καμέ τού βυθού τών πταισμάτων ανάγαγε, καί σώσόν με, μόνε φιλάνθρωπε.

 

Ωδή ζ'

Ο τών Πατέρων Θεός

Γενώμεθα καί ημείς, ως ο Δανιήλ εκείνος, ο τούς λέοντας ποτέ, διά νηστείας εν λάκκω, εξημερώσας βρύχοντας.

 

Τούς νεανίας τούς τρείς, ζηλώσωμεν εν φόβω, ίνα φύγωμεν, καί τό πύρ τής γεέννης, ως ούτοι τήν Βαβυλώνος κάμινον.

 

Νηστεύσωμεν καί ημείς, εν καθαρά τή καρδία, καί αγνίσωμεν σώμα, καί όλον όλως τό πνεύμα, Θεώ καθιερώσωμεν.

Θεοτοκίον

Παρθενομήτορ Αγνή, τόν εκ σού σαρκωθέντα, προαιώνιον Λόγον, εκδυσωπούσα μή παύση, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

 

Ωδή η' Ο Ειρμός

Τόν Βασιλέα Χριστόν, ωμολόγησαν οι αιχμάλωτοι Παίδες, εν τή καμίνω, λέγοντες μεγάλη τή φωνή, Πάντα τά έργα υμνείτε τόν Κύριον.

 

Νηστεύσας πρίν Ιωσήφ, μίξιν έφυγε παρανόμου γυναίου, καί βασιλείας έτυχε, διό καί ημείς σβέσωμεν, διά νηστείας τά πεπυρωμένα βέλη, τού εχθρού Βελίαρ.

 

Διά νηστείας Δαυϊδ, νίκην εστήσατο κατά τού αλλοφύλου, καί βασιλείαν εύρατο, διό καί ημείς λάβωμεν, δι' εγκρατείας νίκην κατ' εχθρών καί εν Κυρίω στεφανωθώμεν.

 

Φυλάξωμεν καί ημείς, τάς αρετάς αυτών, τού ιώβ τήν ανδρείαν, τού Ιακώβ τό άπλαστον, τήν πίστιν Αβραάμ, τήν σωφροσύνην τήν τού Ιωσήφ, καί τού Δαυϊδ τάς αριστείας.

Θεοτοκίον

Τόν Βασιλέα Χριστόν, όν ημίν έτεκεν η Παρθένος Μαρία καί μετά τόκον έμει νε παρθένος αγνή, πάν&#